ဤကမၻာ၏ အေရွ႕ပိုင္းေလာက္ ေစတိယတုိင္းျပည္၀ယ္ “ဥပ၀ရ” ေခၚ ေစတိယမင္း စုိးစံေတာ္မူပါသတဲ့။ ထုိမင္းသည္ သာမန္ မင္းမ်ဳိး မဟုတ္၊ ေကာင္းကင္၌ ပ်ံနုိင္ျခင္း၊ နတ္သားေလးေယာက္ သက္ေတာ္ေစာင့္ရျခင္း၊ ကိုယ္မွ စႏၵာကူးနံ႔ေမႊးျခင္း၊ ခံတြင္းမွလည္း ၾကာၫဳိရနံ႕ သင္းျခင္း၊ ဟူေသာ တန္ခုိး ေလးမ်ဳိးႏွင့္ ျပည့္စုံသူတည္း။ တကၠသီလာ( တကၠသုိလ္)၌ ပညာသင္တုန္းက ပုေရာဟိတ္ၾကီး၏ ညီျဖစ္ေသာ ေကာရကသမၺသည္ အကၽြမ္းတ၀င္ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးသူျဖစ္၏။ မိမိဘုရင္ ျဖစ္လွ်င္ ေကာရကလမၺကိုပင္ ပုေရာဟိတ္ရာထူး တင္မည္ဟု ၀န္ခံခဲ့၏။
သုိ႔ေသာ္ ပုေရာဟိတ္ေဟာင္းကုိ ရာထူးမွ မခ်နုိင္၊ ပုေရာဟိတ္ေဟာင္းကမူ သူ၏ ရာထူးကို သားအား လႊဲအပ္၍ ရေသ႔ရဟန္း ျပဳသြားေလသည္။ ေကာရကသမၺသည္ ရာထူးမရေသာေၾကာင့္ သူ၏ ေနာင္ေတာ္ အေပၚ ရန္ျငိဳးဖြဲ႕၏ ။ ထုံးစံအားျဖင့္လည္း ပုေရာဟိတ္ ရာထူးမွာ ေနာင္ေတာ္သာ လက္ကိုင္ျဖစ္၏ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေနာင္ေတာ္ သာ လက္ကိုင္ျဖစ္၏ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေနာင္ေတာ္က အခြင့္မျပဳသျဖင့္ ထုိရာထူးကို အတင္းမေျပာင္းလႊဲနုိင္ေခ်။ သုိ႔ျဖစ္၍ ထုိရာထူးအတြက္ ဘုရင္ႏွင့္ ေကာရကသမၺ (သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္) တုိ႔မွာ အခက္ၾကဳံရေတာ့၏ ။
ထုိရာထူးအတြက္ ဘုရင္က သူ၏ သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာသည္ ငါကိုယ္တုိင္ သင့္ကို အစ္ကုိၾကီး၊ သင္၏ ေနာင္ေတာ္ကို အငယ္ လို႔ ပရိတ္သတ္အလယ္မွာ မုသားေျပာမည္။ သည္ဆုိလ်င္ သင္က အၾကီးျဖစ္၍ ရာထူးကို ရခြင့္ရွိသည္။ ဒီအခါ ေကာရကသမၺက “ မင္းျမတ္ သင္အၾကံဟာ ေကာင္းပါ၏ ။ သုိ႔ေသာ္ ေနာင္ေတာ္က တန္ခုိးၾကီးသူျဖစ္တယ္။ ယခုလို မုသားေျပာလွ်င္ ေနာင္ေတာ္က အရွင္မင္းျမတ္၏ တန္ခုိးေတြကို (တကယ္မကြယ္ပဲ) ကြယ္ေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ပါလိမ့္မယ္။ ေျမၾကီးထဲကို တကယ္မ၀င္ပဲ ၀င္သလို ထင္ေအာင္ လုပ္လိမ့္မယ္။ ထုိအခါ၌ အရွင္မင္းျမတ္က မုသားစကားကို မတည္ဘဲ စကားေျပာင္းလႊဲသြားလွ်င္ အက်ဳိးမရွိနုိင္ ” (ဤကား ေနာင္ထုိအတုိင္းျဖစ္လာလွ်င္ ဘုရင္စိတ္မပ်က္ရေအာင္ ၾကိဳတင္၍ တုပ္ေႏွာင္ေသာ စကားမ်ားတည္း) ။
၎တုိ႔ ႏွစ္ဦး ေဆြးေႏြးခ်က္က တစ္ျမိဳ႕လုံး ပ်ံ႕ႏွံ႕သြား၍ တစ္ျမိဳ႕လုံးက မုသားဆုိတာမၾကားဖူးၾက ၊ အထူး သစၥာတည္ေသာ ကာလျဖစ္၍ ဘုရင္ေျပာမည့္ မုသားဆုိတာ ဘယ္လိုဟာပါလိမ့္၊ “ ၫဳိၫဳိလား- ေရႊေရႊလား” ဟု မုသား၏ အဆင္းအေရာင္ အေကာင္အထည္ကို စဥ္းစားၾကေလ၏။ ထုိမွ်ေလာက္ သတင္းၾကီးေသာ မုသားကို ၾကည့္ရႈ ၾကားသိလိုၾကေသာ ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားတုိ႔ဟာ ဘုရင္ မုသားေျပာမည့္ဌာနကို ခုတင္ၾကီးငယ္ အသြယ္သြယ္ ခင္းလ်က္ အလုပ္အယက္ ေနရာယူကာ (၇) ရက္ေျမာက္ေန႔ မတုိင္ခင္ ပရိတ္သတ္မ်ား ျပည့္က်ပ္ က်ိတ္ခဲေနေလသည္။ ပုေရာဟိတ္ေဟာင္း ရေသ႔လည္း စ်ာန္အဘိညာဥ္ျဖင့္ ေကာင္းကင္မွ ဆုိက္ေရာက္လာ၏။
ထုိအခါ......
ရေသ႔။ ။ မင္းျမတ္၊ အငယ္ကို အၾကီး၊ အၾကီးကို အငယ္ဟု မုသားေျပာမည္ဆုိတာ မွန္ပါသလား။
မင္းျမတ္၊ မုသာ၀ါဒ ဆုိတာ လြန္စြာ အျပစ္ၾကီးပါတယ္။ ရွိသမွ် ဂုဏ္ကို ဖ်က္ဆီးပစ္ရုံမက အပါယ္သုိ႔ပင္ ခ်တတ္ပါတယ္။ မုသာ၀ါဒ ေျပာဆုိသူမွန္လွ်င္ မိမိ ကိုယ္က်င့္တရားကို သတ္ပစ္ရာ ေရာက္ပါတယ္။ ကိုယ္က်င့္ တရားေတြ သတ္ပစ္တဲ့သူဟာ မိမိကိုယ္လည္း မိမိ သတ္ရာ ေရာက္ပါတယ္။ မုသားေျပာသူကို ကိုယ္ေစာင့္ နတ္မ်ားလည္း မေစာင့္လုိၾကပါ။ ခံတြင္းက အပုပ္နံ႔ ထြက္ တတ္ပါတယ္။ ရာထူးလည္း ေလွ်ာတတ္ပါတယ္။ (ထုိစကားၾကားလွ်င္ ဘုရင္သည္ ေၾကာက္ရြ႕ံလာ၏။ ေကာရကသမၺကို ဘယ္ႏွယ္လဲ ဟု ေမးေသာသေဘာျဖင့္ ၾကည့္ရွာသည္)။
ေကာရ။ ။ မင္းျမတ္၊ အစတုန္းကပင္ သည္လိုေျပာပါလိမ့္မယ္ဟု တင္ၾကိဳ သံေတာ္ဦးတင္ခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။
ဘုရင္။ ။ (အနည္းအငယ္ရဲလာ၍ ပုေရာဟိတ္ရေသ႔ကို ေျပာသည္မွာ) အရွင္ရေသ႔၊ အရွင္က အငယ္၊ ေကာရကသမၺ က ၾကီးျဖစ္တယ္။
ဤ မုသားသည္ ယခုကမၻာတြင္ ပထမဆုံး မုသားတည္း။ ထုိမုသား စကားေျပာလိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ ဘုရင္ကို ေစာင့္ေနက် ျဖစ္ေသာ နတ္သားေလးပါး သန္လ်က္ကို ပစ္ခ်၍ ကြယ္ေပ်ာက္ၾကေတာ့၏ ။ ဘုရင္၏ ခံတြင္းမွ ၾကာၫဳိနံ႔ေပ်ာက္ျပီး ၾကက္ဥပုပ္နံ႔ ထြက္လာ၏ ။ တစ္ကိုယ္လုံးလဲ စႏၵကူးနံ႔ ကြယ္ေပ်ာက္၍ အိမ္သာနံ႔ၾကီး ေပၚေပါက္လာသည္။ ေကာင္းကင္မွာလည္း မသြားနုိင္ေတာ့ဘဲ ေျမေပၚသုိ႔ က်ေရာက္ရွာေလသည္။ ရေသ့က မေျပာရန္ တားေပမယ့္ ဒုတိယမုသားမွာ ေျခမ်က္စိထိေအာင္ ေျခ ၂ေခ်ာင္း ေျမသုိ႔ ၀င္သြားေလသည္။ (ေျမမ်ဳိစျပဳေလျပီး)၊ ရေသ့က ထပ္တားျပန္သည္ ။ တတိယမုသားမွာ ဒူးဆစ္ထိေအာင္ ေျမသုိ႔ ၀င္သြားေလသည္။ ရေသ့က ျပန္၍ အမွန္တုိင္းေျပာလွ်င္ အရင္တုိင္း ျပန္ျဖစ္လာနုိင္ပါေသးတယ္ ေျပာေသာ္လည္း ဘုရင္က “ သင္ကအငယ္၊ ေကာရကသမၺ က အၾကီး” စတုတၳမုသားမွာ ခါးထိေအာင္ ေျမသုိ႔ ၀င္ေလသည္။ ပဥၥမေျမာက္ မုသားအေျပာတြင္ ခ်က္ထိေအာင္ ျမဳပ္သြားေလသည္။ ဆ႒မေျမာက္ မုသားတြင္ သားျမတ္ထိေအာင္ ျမဳပ္သြားေလသည္။ သတၱမေျမာက္မုသားတြင္ အ၀ီစိမွ မီးေတာက္ မီးလွ်ံတုိ႔က အ၀ီစိတုိင္ေအာင္ ယူေဆာင္သြားေလသည္။ (အ႒ကနိပါတ္, ေစတိယဇတ္။)
ဤ၀တၳဳ၌ မုသာ၀ါဒ၏ အျပစ္ကား လြန္လြန္းသည္ဟု မွတ္ထင္ၾကေပလိမ့္မည္။ ေစတိယမင္း၏ မုသားေျပာေသာ အခ်ိန္ကား တစ္စုံတစ္ေယာက္မွ မုသားေျပာသူမရွိေသး။ အားလုံး သစၥာတည္ေသာ အခါ ျဖစ္သည္။ ညစ္စုတ္ေပေတေနေသာ လက္ႏွီး၌ အုိးမဲထိေသာ္လည္း မထူး၊ ျဖဴစင္ေသာ ပ၀ါ၌ကား ျမဴမႈန္႕ေလာက္ အကြက္ကေလးပင္ ထင္ရွားသကဲ့သုိ႔ အလြန္ထင္ရွား၍ အျပစ္လည္း ၾကီးမာေလသည္။ ယခုေခတ္ကား အခ်ဳိ႕လူၾကီးလူေကာင္း ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းတြပင္ “ မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာ” ဟူေသာ စကားကို လက္ကိုင္ျပဳလ်က္ မုသားကို ေရလဲႏွင့္ သုံးစြဲေနၾကေသာ ေခတ္ျဖစ္၏။ ေခတ္အေလ်ာက္ မုသား အျပစ္က မ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ အက်ဳိးမထင္ရွားေစကာမႈ သံသရာ၌ ၀ဋ္လိုက္ေသာ အျပစ္မွာ ေစတိယမင္း၏ အျဖစ္မ်ဳိးထက္ သက္သာလွမည္ မဟုတ္သည့္ အျပင္ တကယ့္သူေတာ္စင္ ပါရမီရွင္မွန္လွ်င္ သစၥာပါရမီကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ ျဖည့္ရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မုသား မွန္သမွ်ကို အေသးအဖြဲကစ၍ ေရွာင္ၾကဥ္ကာ သစၥာပါရမီကိုသာ ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္ ျဖည့္က်င့္ၾကပါလွ်င္ မိမိ၌တည္ေသာ သစၥာေၾကာင့္ အလိုလို အရွိန္အ၀ါတတ္လာပါလိမ့္မည္။
ကဲ့... မုသား စကားေျပာၾကအုံးမည္လား?
“တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္နားမွာ
မခါးရေအာင္ ေမာင္တုိ႔ဆုိေလ
ပ်ားသကာသုိ႔ ခ်ဳိလွေစ”
ဒါက သူတစ္ပါးကို နားေထာင္ေကာင္းေအာင္ မိမိရဲ႕ ႏႈတ္ထြက္စကား မၾကမ္းတမ္းရေအာင္ ဆုံးမသည့္ ဆုံးမစာျဖစ္ပါသည္။ ပ်ားသကာ လိုခ်ဳိရေအာင္ဆုိျပီး မဟုတ္တာေတြ လွိမ့္ေျပာျပီး တစ္ဖတ္သူ၏ နား၀င္ခ်ဳိေအာင္ ေျပာဖုိ႔ မရည္ရြယ္ထားပါ။ chatting ထုိင္ၾကေသာ ကိုကိုမမတုိ႔ကေျပာအုံးမယ္ ဒုိ႔က ပါးစပ္နဲ႕မေျပာဘူး လက္နဲ႕ typing တာဆုိျပီး လက္တစ္လုံးျခားလို႔ မရပါ။ မုသားဟာ မုသားပါပဲ။ ျမတ္စြာဘုရားက သားေတာ္ ရာဟုလာကို ဆုံးမသည့္ ဆုံးမစကားေလး တစ္ခြန္းရွိပါသည္။ “မုသားဆုိ ရီစရာအျဖစ္နဲ႕ေတာင္ မေျပာေလႏွင့္” ။ လက္ရွိလူငယ္ေတြမွာ အေပါင္းအသင္းေတြၾကား စစေနာက္ေနာက္နဲ႕ စေနာက္ၾကျပီး မုသားကို သတိမမူမိပဲ က်ဴးလြန္ေနၾကပါသည္။ မိမိ၏ မုသား ဤမွ်ေလာက္ အက်ဳိးေပးၾကီးမွန္း မသိၾကေသးသူမ်ားျဖစ္ျပီး, သိၾကေသာ္လည္း လက္ေတြ႔မၾကဳံဖူးၾက၍ ယုံၾကည္မႈနည္းပါးေသာေၾကာင့္ ေရွာင္ၾကဥ္ဖုိ႔ ၀န္ေလးေနၾကပါသည္။ ေစတိယမင္း၏ မုသားအျပစ္သည္ ၾကီးက်ယ္လြန္းသည္ဟု ထင္ၾကမည္သာ, အေမရိကန္မွာ လိင္တူျခင္း လက္ဆက္ခြင့္ေတာင္းစဥ္က ၀ုိင္း၀န္းကန္႔ကြက္ၾကေပမယ့္ အခုေတာ့လဲ သူလိုကိုယ္လိုျဖစ္သြားသလိုေပါ့။ ကမၻာသူ ကမၻာသားေတြရဲ႕ က်ဴလြန္းျခင္း အျပစ္မ်ားက ကမၻာၾကီး ပ်က္စီးဖုိ႔ အေၾကာင္းျဖစ္ေနပါတယ္။ ကမၻာၾကီး တုိးတတ္လာေပမယ့္ ဆုတ္ယုတ္ေနမူကို လိုက္မမီွျဖစ္ေနရသည္ကိုသာ သတိမႈၾကည့္ပါေတာ့။ လူသားေတြ ဘယ္ေလာက္ အျပစ္ေတြက်ဴးလြန္မိၾကသည္ကို ထင္သာျမင္သာမိၾကမွာပါ။
မုသားစကား၊ ေျပာဆုိျငားမႈ၊ စကားမပီ၊ သြားမညီတည္း,
ပုပ္ၫွီပါးစပ္, ေျခာက္ကပ္ ကိုယ္ေရ,
ဣေျႏၵေနာက္, ပုံယြင္း ေဖါက္၏ ။ မေရာက္ ဩဇာ,
ႏႈတ္လွ်ာ ၾကမ္းေထာ္, လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီ, စိတ္မတည္သည္....
ေရွာင္ၾကဥ္ အျပန္အက်ဳိးတည္း။
မွတ္ခ်က္။ ။ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ ေရးသားျပဳစုေသာ “ရတနာ့ဂုဏ္ရည္” စာအုပ္, စာမ်က္ႏွာ ၂၁၅မွ ကူးယူပါသည္။
အျပည့္အစုံသုိ႔...
ျပန္သိမ္းရန္..
ကိုယ္က်င့္သီလအက်ဳိးၾကီးမားပုံနဲ႕ ပတ္သက္၍ ဘုရားမိန္႔တဲ့ စကားတစ္ခု ရွိပါတယ္။ အခါတစ္ပါးမွာ ျမတ္စြာဘုရားက ရဟန္းေတာ္ေတြကို ေမးေတာ္မူပါတယ္။ “ခ်စ္သားတုိ႔ ေလာကမွာ အၾကီးက်ယ္ဆုံး၊အျမတ္ဆုံးျဖစ္တဲ့ လူ႕စည္းစိမ္ဟာ ဘာလဲ” လို႔ ေမးေတာ္မူတယ္။ရဟန္းတုိ႔က “မွန္လွပါ ျမတ္စြာဘုရား၊ ေလာကမွာ ေလးကၽြန္းလုံးကို အစုိးရတဲ့ စၾကာမင္းတုိ႔ရဲ႕ စည္းစိမ္ဟာ လူ႔ဘ၀ ေလာကထဲမွာ အၾကီးအက်ယ္ဆုံး၊ အျမတ္ဆု့းပါပဲ ဘုရား... ” လို႔ ျပန္ေလ်ာက္ၾကတယ္။
ဒီအခါမွာ ျမတ္စြာဘုရားက ခဲလုံးေလးတစ္လုံးကို ေကာက္ယူ ေတာ္မူၾကီး “ခ်စ္သားတုိ႔.... ေလးကၽြန္းလုံးကို အစိုးရတဲ့ စၾကာမင္းတုိ႔ရဲ႕ စည္းစိမ္ဟာ ေဟာဒီခဲ့လုံး ေလာက္သာရွိတယ္။ ငါးပါးသီလ ေခၚတဲ့ ကိုယ္က်င့္သီလ မဟာဒါနျပဳ ေနသူရဲ႕ ခံစားရမယ့္ စည္းစိမ္ကေတာ့ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္လုံေလာက္ၾကီးတယ္ ” လို႔ ရွင္းျပေတာ္မူပါတယ္။
“အရိယကႏၱ“ ဆုိတာ “ဘုရားအစတဲ့ အရိယာသူေတာ္ေကာင္းေတြ ႏွစ္သက္တယ္” လို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။အရိယကႏၱဘုရားအစတဲ့ အရိယာ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ႏွစ္သက္ျမတ္နုိးၾကတဲ့ အက်င့္ျမတ္ေတြကေတာ့ ငါးပါးသီလပါပဲ။ ငါးပါးသီလကို လုံျခဳံေအာင္ အထူးေစာင့္ထိန္းသူကို ဘုရားစတဲ့ သူေတာ္ေကာင္ၾကီးေတြက ႏွစ္သက္ၾကတယ္တဲ့ ။
သူေတာ္ေကာင္းေတြ ႏွစ္သက္မႈ, ျမတ္နုိးမႈကို ခံရတယ္ဆုိတာ အလြန္တန္ဖုိး ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “လူမုိက္တစ္ေသာင္း၊ ကဲ႕ရဲ႕ေရွင္းလဲ၊ လူေကာင္းတစ္ေယာက္၊ ကဲ့ရဲ႕ေၾကာက္” လို႔ ဆုိရုိးျပဳထားၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ႕ အကဲ့ရဲ႕ကို မခံရေအာင္ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ခ်ီးမြမ္းမႈကို ခံယူရေအာင္၊သူေတာ္ေကာင္းေတြ ႏွစ္သက္တဲ့ ငါးပါးသီလကို အထူးေစာင့္ထိန္းၾကပါစုိ႔။
အထူးေစာင့္ထိန္းၾကရမယ္ဆုိေတာ့ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ႏႈတ္က ရြတ္ဆုိေဆာက္တည္ထားရုံနဲ႕ မျပီးဘူးေပါ့။ အဲဒီငါးပါးသီလကို လက္ေတြ႔ မက်ဳိးမေပါက္ မေျပာက္မၾကားေအာင္ ေစာင့္ထိန္းၾကရလိမ့္မယ္။ အနည္းငယ္ေလးမွ် စြန္းေထးမႈ မရွိေအာင္ ေစာင့္ထိန္းၾကဖုိ႔ လိုလိမ့္မယ္။
ေစာင့္ထိန္းရမယ့္ သီလငါးပါးအနက္ တစ္ပါးတစ္ပါး စီမွာ-
(၁) ကိုယ္တုိင္ျပဳလုပ္မႈ၊
(၂) ေစခုိင္းတုိက္တြန္းမႈ၊
(၃) ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ခ်ီးမြမ္းေျပာဆုိမႈ၊
(၄) သေဘာတူမႈ။
ေပါင္း ေလးမ်ုဳိး ကြဲျပားပါတယ္။ သိကၡာပုဒ္ငါးပုဒ္အတြက္ဆုိရင္ ယခုလို အက်ယ္ခ်ဲ႕လိုက္တဲ့အခါ ၂၀ ျဖစ္လာပါတယ္။
ဒီ ၂၀ လုံးကို လုံလုံျခဳံျခဳံ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္သူမ်ဳိးသာ အရိယကႏၱငါးပါးသီလနဲ႕ ျပည့္စုံသူလို႔ ဆုိရပါတယ္။ အရည္အေသြး ျပည့္၀တဲ့ သီလမ်ဳိးျဖစ္နုိင္ပါတယ္။သီလ ေစာင့္တည္ဖုိ႔ အေထြအထူးၾကီး မလိုပါဘူး။ မိမိရဲ႕ စိတ္သႏၱန္မွာ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလး ရွိရင္ သီလက အလိုလို လုံျခဳံျပီးသားပါ။
မိမိအသက္ေလး ရွည္ေစခ်င္သလို သတၱ၀ါေတြ အသက္ေလးေတြလဲ ရွည္ခ်င္ၾကမွာပဲဆုိတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊
မိမိပစၥည္းဥစၥာေလး သူတစ္ပါးခုိးယူမွာ , ေပ်ာက္သြားမွာ စိုးရိမ္သလို႔ တျခားသူေတြလဲ မိမိကုိယ္ပိုင္ ဥစၥာေလး
ေပ်ာက္ဆုံး, ခုိးယူခံခ်င္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊
မိမိ သားမယားကို လြန္ၾကဴသြားတာ, ျပစ္မွားမခံခ်င္သလို, တျခားသူေတြလဲ သူတုိ႔၏သားမယားေတြကုိ ျပစ္မွာ ခံခ်င္မည္မဟုတ္ ဟု သိေသာ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊
မိမိကို မဟုတ္ေသာ၊ ၾကမ္းတမ္းေသာ၊ အက်ဳိးမရွိေသာ စကားေတြ ေျပာခံရမွာကို မလိုလားသလို, တျခားသူေတြလဲ ၾကားခ်င္, နားေထာင္ခ်င္ၾကမည္မဟုတ္ ဟုသိေသာ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊ မူးယစ္ေစနုိင္ေသာအရာေတြ မွီ၀ဲျပီး မေကာင္းေသာ စိတ္တုိ႔နဲ႕ ေႏွာက္ယွက္ေပးမႈေတြကို မခံခ်င္သလို မိမိလဲ မမွီ၀ဲပဲ ေႏွာက္ယွက္မႈ မေပးဘူးဟု သိေသာ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္။
သီလသည္ လက္ငင္ခ်က္ခ်င္း ခ်မ္းသာမႈကို လက္ေတြ႕ခံစားနုိင္ပါသည္။ မိမိလဲ ခ်မ္းသာသလို မိမိပတ္၀န္က်င္လဲစိတ္ခ်မ္းသာမႈ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ပါသည္။ ဒီလို ေကာင္းေသာ ခ်မ္းသာမႈေတြ ေပးစြမ္းနုိင္တဲ့ သီလကို လူေတြမေစာင့္တည္နုိင္တာ လူေတြရဲ႕ စိတ္သည္ မေကာင္းမႈနယ္ပယ္၌ ေမြ႔ေလ်ာ္သည္ဟုဆုိသည္မွာ သက္ေသပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေကာင္းမႈမွာ ေပ်ာ္ေမြ႔နုိင္ေသာ ကာယ၊ ၀စီ၊ မေႏွာ သုံးပါးကို လုံျခဳံ ခ်မ္းသာေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္တည္နုိင္ၾကပါေစ.....
သီလအက်ဳိး(လကၤာ)
သီလေခၚဆုိ ကိုယ္က်င့္ေကာင္းမွ
ေတာင္းတုိင္း၊တတုိင္း ရနုိင္တယ္။
ပေဒသာပင္ အိမ္မွာေပါက္သလို
ေကာက္ယူသုံးလို႔ မကုန္နုိင္တယ္။
ဥစၥာစုပုံ ကုန္မယြင္း
ဂုဏ္သတင္းလည္း သင္းပ်ံ႕မယ္၊
ေရာက္ေလရာရာ ပြဲလယ္တင့္လို႔
ရဲ႕ရင့္ရႊင္ပ် ခင္ၾကမယ္။
ေသရေသာ္ပင္ သတိေကာင္းလို႔
ဂတိေျပာင္းေတာ့ နတ္ျပည္၀ယ္
သီလေကာင္းက်ဳိး ခ်က္ခ်င္းတုိး
အားကိုးေလာက္ေပတယ္။
အဲဒါေၾကာင့္ ကိုယ္က်င့္သီလ
ဒီဘ၀တည္ၾက၊ ျမဲၾကမယ္။
(ဗုဒၶဘာသာ-တရားေတာ္-အေျခခံဆင့္)
အျပည့္အစုံသုိ႔...
ျပန္သိမ္းရန္..
ဖတ္သင့္တယ္လို႔ ယူဆလို႔ မဖတ္မိၾကမွာ စုိးေသာေၾကာင့္ ဖတ္သင့္တယ္လို႔ ေခါင္းစဥ္ တင္လိုက္ရတာပါ။ စိတ္၀င္စားမယ့္ထင္တဲ့ ေမးခြန္းေလးနဲ႕လဲ ေခါင္းစဥ္ တင္မလိုပါပဲ ေခါင္းစဥ္ကေမးခြန္းက ရွည္လြန္းသည္ ထင္၍ ဖတ္သင့္တယ္ လို႔ ေခါင္းစဥ္ တင္လိုက္ရပါသည္။ ဖတ္ရႈ ေပးတဲ့ မိတ္ေဆြကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ေက်းဇူးနဲ႕အတူ အသိတရားမ်ားလဲ ရေအာင္ဖတ္ရႈနုိင္ပါေစ။
စိ၀င္စားစရာ ေမးခြန္းကေတာ့ လူေတြ ျပဳလုပ္ေနတဲ့ ကုသုိလ္နဲ႕ အကုသိုလ္ေတြကို ဘယ္သူေတြ ဘယ္လို ခံစားရသလဲ? စာဖတ္သူ ဘယ္သူေတြခံစားသည္ ထင္သနည္း။ ေျဖၾကမယ္ ကိုယ္ပဲခံစားရမယ္ေပါ့။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္ ဘယ္လိုခံစားသလဲ? ေအာက္က ေဆာင္းပါးေလးကို ဖတ္ၾကည့္ေပးပါ။
သက္ေတာ ၉၉ ႏွစ၊္ ၉ လ၊ ၉ ရက္ ေနေတာ္မူ သြားေသာ ဓါတ္ေတာ္က် ရဟႏၱာဘုန္းေတာ္ၾကီး ဦးသာရႊန္း၏ ဩ၀ါဒ ထဲမွ ထုတ္နုတ္ ေဖာ္ျပခ်င္းျဖစ္ပါသည္။ ၎ဩ၀ါဒမွာ သႆတဒိ႒ိနဲ႕ ဥေစၦဒဒိ႒ိ ကိုခြဲျခား သိေအာင္ ေရးသားထားေသာ ေဆာင္းပါ ႏွစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။
၂၀၀၀ ခုႏွစ္၏ မုိးတြင္းကာလပင္ျဖစ္၏။ ကၽြႏု္ပ္ေနထိုင္ရာ ေရႊျပည္သာျမိဳ႕၊ မႏၱေလးေက်ာင္းေရွ႕တြင္ ကုကၠဳိပင္ၾကီး ႏွစ္ပင္ရွိ၏။ အရိပ္အာ၀ါသေကာင္းသျဖင့္ လမ္းသြားလမ္းလာမ်ား မၾကာခဏ နားခုိၾက၏။ ခုံတန္းရွည္မ်ားႏွင့္ ေသာက္ေရအုိးစင္ တစ္ခုကို စီမံေပးထားျခင္းေၾကာင့္လည္း လူပုဂၢဳိလ္မ်ားသာမက ရဟန္းသာမေဏမ်ားပင္ ၀င္ေရာက္နားေန တတ္ၾက၏။ ဤအမွတ္(၆) ရပ္ကြက္အတြင္းတြင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေပါင္း (၇၀) ခန္႔ရွိ၏။ ရန္ကုန္ဘုန္းၾကီးလမ္းရွိ သရက္ေတာတုိက္ ကဲ့သုိ႕ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ရပ္ကြက္ၾကီးတစ္ခုပင္ျဖစ္၏။ ဤ တစ္ရပ္ကြက္လုံးတြင္ ကၽြႏု္ပ္ေက်ာင္းမွ ေရသည္ အေကာင္းဆုံးအေလးပင္ဆုံး ျဖစ္ေနျခင္းပင္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေပၚမွ ဒကာမ်ားပင္ ဂ်ဳိးျဖဴ ေရထက္ပင္ေကာင္းသည္ ဟု ခ်ီးမြမ္းၾက၏။ ကၽြန္ပ္ စာခ်ဘုန္းၾကီးဘ၀က စာသင္သား သံဃာ (၃၀) ေက်ာ္အတြက္ တစ္ေန႔လွ်င္ ေရစည္ ၂၀ ခန္႔ သုံးႏွစ္ၾကာ တုံကင္ႏွိပ္လွဴခဲ့ေသာ ကုသုိလ္ေၾကာင့္ဟု ထင္မိ၏။ ထုိသုိ႔ ေရေကာင္းသျဖင့္လည္း လူေရာ ရွင္ရဟန္းပါ နားနားေနေန ေရ၀င္ေသာက္ ၾကျခင္းျဖစ္၏။ ထုိရက္က ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ေန႔ဆြမ္းစားျပီးစအခ်ိန္တြင္ ျဖစ္၏။ ေက်ာင္းေရွ႕ ကုကၠဳိပင္ေအာက္တြက္ အသက္ အစိတ္ သုံးဆယ္ ၀န္းက်င္ရွိ မိန္းကေလးသုံးေယာက္ မေယာင္မလည္ ရပ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ သုတို႔ အမူအရာမွာ တစုံတခုကို မဆုံးျဖတ္နုိင္ ျဖစ္ေနဟန္ကို ေတြ႔ရသျဖင့္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို သြားေခၚခုိင္းလိုက္၏။
မိန္းကေလး သုံးေယာက္ မေယာင္မလည္ႏွင့္ လိုက္ပါလာၾက၏။ ေရာက္လာေသာ ႏွစ္ေယာက္က ကၽြနု္ပ္ကို ဦးခ်ေသာ္လည္း က်န္တစ္ေယာက္က ဦးမခ်နုိင္ဘဲ သူ႕လက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားေသာ လက္ကိုင္ပ၀ါႏွင့္ စပယ္ပန္း တစ္ကုံးကိုသာ မ်က္လုံးအ၀ုိင္းသာႏွင့္ စုိက္ၾကည့္ေန၏။ ဘယ္လိုသေဘာပါလိမ့္ဟု ကၽြႏု္ပ္ပင္ ေတြးမရေအာင္ ျဖစ္သြားသျဖင့္ ထုတ္ေမးလိုက္ရ၏။ “ ဒါယိကာမေလး အဲဒီလက္ကိုင္ပ၀ါနဲ႕ ပန္းမွာ ဘာထူးျခား ခ်က္ရွိေနလို႔လဲေျပာပါဦး ”
သူက က်န္ႏွစ္ေယာက္ကို ေမးဆက္ျပျပီး ေျပာလိုက္ရမလားဟု ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္း၏။ က်န္ႏွစ္ေယာက္က ေခါင္းျငိမ့္ျပျပီး သေဘာတူလိုက္၏။ ထုိအခါ က်မွသူမသည္ လက္ကိုင္ပု၀ါႏွင့္ စံပယ္ပန္းကုံးကို ေဘးကိုခ်ထားျပီး လွ်င္ကၽြနု္ပ္ကို ဦးခ်၏။ ျပီးလွ်င္ လက္ကုိင္ပု၀ါႏွင့္ စံပယ္ကုံးကို လက္ညွဳိးထုိးျပျပီး ေျပာ၏။
အဲထဲမွာ တပည့္ေတာ္တုိ႔အဖြားရဲ႕ ၀ိညာဥ္ေကာင္ေလးရွိတယ္ဘုရား ”
“ေဟ”
ကၽြႏု္ပ္ပါးစပ္မွ ထုိအာေမဋိတ္တစ္ခု သာထြက္နုိင္ေတာ့သည္။
“ အစအဆုံးရွင္းျပစမ္းပါဦး၊ မင္းတုိ႔ အဖြား ၀ိညာဥ္ကဘယ္လိုလုပ္ျပီး ဒီလက္ကိုင္ပု၀ါထဲ ေရာက္ေနရတာလဲ ”
“ ဒီလိုပါဘုရား လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က တပည့္ေတာ္တုိ႔ အဖြားဆုံးပါတယ္။ ဒီလက္ကိုင္ပု၀ါနဲ႕ ပန္းကုံးေလးက အဖြားသုံးခဲ့တာပါ။ သုႆန္မွာသျဂိဳဟ္ျပီးတဲ့အခါ ရက္လည္ဆြမ္းေကၽြးျပီး အဖြားကို အမွ်ေပးဦးမယ္။ အခု အိမ္ကိုလိုက္ခဲ့ပါလို႔ ေျပာျပီး အဖြား ၀ိညာဥ္ကို ေခၚခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြႏု္ပ္မွာ သူတုိ႔ စကားကို ရယ္ခ်င္ေသာ္လည္း သူတုိ႔ကို အားနာသျဖင့္ မရယ္မိပါ။ အလိုက္တသင့္လွမ္းေမးရင္း စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေနရသည္။
ဒါနဲ႕ မင္းတုိ႔ အဖြား ၀ိညာဥ္က အခုရက္လည္ဆြမ္းေကၽြးျပီး အမွ်လည္း ေ၀ျပီးလို႔ အဖြား၀ိညာဥ္ေလးကို အရိပ္အာ၀ါသေကာင္းတဲ့ သစ္ပင္နားမွာ သြားထားေပးပါလို႔ မိဘမ်ားက ခုိင္းလို႔ တပည့္ေတာ္ တုိ႔လာထားတာပါ။ အဲဒါ ဆရာေတာ္က ေက်ာင္းထဲကို ေခၚလိုက္ေတာ့ လက္ကိုင္ပု၀ါကို ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ခ်မိသြားျပီး ”
“ အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ ”
“ အဖြား၀ိညာဥ္ေလးက လက္ကိုင္ပု၀ါခ်တဲ့ေနရာမွာ ေနမွာတဲ့ ဘုရား ၊ အဲဒါဆုိရင္ အဖြားဟာ ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းထဲမွာပဲ ေနေတာ့မယ္ထင္တယ္ ”
“ ေၾသာ္ လက္စသတ္ေတာ့ မင္းတုိ႔က သရဲလာအပ္တာကိုး။ ရပါတယ္။ ငါ့ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသား ကိုရင္တင္ လက္ခံတာမဟုတ္ဘူး သရဲလဲ လက္ခံတယ္ ”
ကၽြန္ုပ္စကားေၾကာင့္ သူတုိ႔ေသာကမ်ား တဒဂၤေပ်ာက္သြားျပီး ရယ္ေမာၾကသည္။ သူတုိ႔ေနထုိင္ရာရပ္ကြက္ ႏွင့္ လမ္းကို ေမးျမန္းၾကည့္ေသာအခါတြင္မွာ ေက်ာင္းမွ ဦးပဥၨင္းတစ္ပါး၏ ဆြမ္းခံအိမ္ျဖစ္ေနသည္ကို သိ၏။ သူတုိ႔သုံးေယာက္တြင္ ႏွစ္ေယာက္က ဘြဲ႕ရေက်ာင္းဆရာမမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ထုိႏွစ္ေယာက္တြင္ တစ္ေယာက္က စိတ္၀င္တစား ေမးခြန္းတစ္ခုကို ေမးလာ၏။
“ဆရာေတာ္ ၀ိညာဥ္ဆုိတာ ဒီလိုေခၚလို႔ရသလား ”
“အင္း ေလာကီေရးမွာသာ ဘြဲ႕ရၾကတာ။ ဘာသာေရးမွာေတာ့ မူလတန္းအဆင့္ေတာင္မေရာက္ေသးပါလား ” ဟု ယခုေခတ္ လူငယ္မ်ားအတြက္ အားမလို အားမရျဖစ္မိ၏။
၀ိညာဥ္ ဆုိတာကိုက မရွိပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္မွာ အာရုံကို မသိတတ္တဲ့ ရုပ္နဲ႕ အာရုံကိုသိတတ္တဲ့ နာမ္ ဒီႏွစ္မ်ဳိးပဲ ရွိပါတယ္။
ျမင္တာကရုပ္၊ သိတာကနာမ္
ၾကားတာကရုပ္၊ သိတာကနာမ္
နံတာကရုပ္၊ သိတာကနာမ္
စားတာကရုပ္၊ သိတာကနာမ္
ထိတာကရုပ္၊ သိတာကနာမ္
ေတြးတာကရုပ္၊ သိတာကနာမ္
လို႔မွတ္ထားေပါ့။ ဒီထဲက အာရုံကို သိစိတ္ နာမ္တရားကိုပဲ ၀ိညာဥ္ ေကာင္လို႔ ထင္ျပီး မွန္းဆေျပာေနၾကတာပါ။ ခုလို ကိုင္ျပဳၾကည့္လို႔ရတာက ပညတ္ရုပ္၊ ဥတုဇရုပ္ေပါ့။ ရုပ္အနိစၥ အျမဲမရွိလို႔ ၀ိပႆနာရႈရတဲ့ ပရမတ္ရုပ္ကေတာ့ အေကာင္အထည္ အလုံးအခဲ အရည္အဖတ္ အမႈန္အမႊား ရယ္လို႔ မရွိဘူး။ သေဘာတရားမွ်ပဲရွိတယ္။ ရုပ္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ေဖါက္ျပန္ တတ္တဲ့သေဘာတရား လို႔ ျဖစ္တယ္။ တစ္ခုျခင္းေျပာရရင္ ပထ၀ီဓါတ္ဟာ မာတဲ့သေဘာ ေပ်ာ့တဲ့သေဘာေလး ပဲေပါ့။ အာေပါဓါတ္ဟာ ဖြဲ႕စည္း တဲ့သေဘာ ယုိစီးတဲ့ သေဘာေလး ပဲေပါ့။ ဒီပရမတ္ရုပ္တရားေတြဟာ တစ္စကၠန္႔အတြင္းမွာ အၾကိမ္ေပါင္းကုေဋ (၅၈၈၀) ေက်ာ္ျဖစ္ပ်က္ေနၾကတယ္။ သိတတ္တဲ့ နာမ္တရားကေတာ့ တစ္စကၠန္႔မွာ အၾကိမ္ေပါင္း ကုေဋတစ္သိန္းျဖစ္ပ်က္ေနၾကတယ္။ တစ္ပ်က္ထဲ ပ်က္ေနတာပဲ ရပ္နားေနၾကတယ္ လို႔မရွိပါဘူး။ သံဃာ ဆုိတဲ့ စကားႏွစ္လုံးကို ေျပာလိုက္တဲ့အခါ “သံ ”ကိုေျပာသခုိက္မွာ ျဖစ္တဲ့ ရုပ္တရား၊ နာမ္ တရားေတြဟာ “ ဃာ ” ဆုိတဲ့ ဒုတိယေျမာက္ စကားလုံးေရာက္ခ်ိန္ထိ မခံၾကေတာ့ဘူး။ “ သံ ” ဆုိတဲ့ စကားလုံးေျပာျပီးအခ်ိန္မွာပဲ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ပ်က္စီးသြားၾကျပီး၊ “ ဃာ ” ဆုိတဲ့ ေနာက္စကားလုံးကို ေနာက္ထပ္ ရုပ္သစ္ နာမ္သစ္နဲ႕ ေျပာေနရတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ အျမဲတမ္းမရပ္မနား ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ရုပ္နာမ္ တရားေတြဟာ မပ်က္မစီး အျမဲတည္ေနတဲ့ ၀ိညာဥ္ေကာင္ အျဖစ္ ဘယ္မွာ ရွိနုိင္ပါ့မလဲ။ ”
“ ဒါဆုိရင္ ေသသြားတဲ့ သူဟာ (၇) ရက္အတြင္း ဘယ္မွ မသြားပဲ အိမ္၀ုိင္းထဲမွာ ပဲေနတယ္ဆုိတာ မဟုတ္ဘူးေပါ့ဘုရား ”
“ ဘယ္ဟုတ္ေတာ့မွာလဲ၊ အရင္းလဲ အဖ်ားထင္ ျဖစ္ေပါ့။ ၀ိညာဥ္ေကာင္လို႔ မွ မရွိပါဘူး ဆုိေန ဘယ္သူက အိမ္၀ုိင္းထဲမွာ (၇) ရက္ လာေနလို႔ရပါ့မလဲ ”
ယခုလို ရွင္းျပေတာ့လည္း သူတုိ႔ ထုိက္သင့္သေလာက္ သေဘာေပါက္သြာဟန္တူသည္။ စိတ္၀င္တစား ရွိလာၾကသည္။ တစ္ေယာက္ ေတြးေတြးေခၚေခၚျဖင့္ ေမးခြန္း တစ္ခု ေမးလာ၏။
“ ဒီလို အျမဲတမ္း ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ရုပ္နာမ္ တရားေတြဟာ ေနာက္ဘ၀ကို ဘယ္လို ကူးသြားသလဲဘုရား၊ ဒီမွာ ၀ိညာဥ္ေကာင္ မရွိဘူးဆ ုိရင္ အခုဘ၀ျပဳခဲ့တဲ့ ကုသုိလ္, အကုသိုလ္ ကံေတြနဲ႕ ေကာင္းက်ဳိးဆုိးက်ဳိး ကို ဘယ္သူေတြက ခံစားသလဲဘုရား ။ ”
ယင္းကဲ့သုိ႔ေသာ ေမးခြန္းမ်ဳိးကို ကၽြႏု္ပ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲတြင္ ဖတ္ခဲ့ရ၏။ ဆရာၾကီး ဦးဗဂ်ီငုိ ေရးသားေသာ ဂမၻီရ၀ိပႆနာရႈပြားက်မ္း ဒုတိယအတြဲတြင္ ျဖစ္၏။ ဆရာၾကီး အေမရိကန္ ေရာက္စဥ္က ေမးျမန္းၾကေသာ ေမးခြန္းမ်ားအနက္ တစ္ခုျဖစ္၏။ ယင္းစာအုပ္ ၌ေမးခြန္းကိုသာ ေဖာ္ျပထားေသာ္လည္း အေျဖကိုကား ေရးမထားပါ။ စာေပဗဟုသုတ္ ရွိေသာသူမ်ားအတြက္ အေျဖမွာ မခဲယဥ္းဟု ေရးထား၏။ စာေပဗဟုသုတ္ မရွိေသာ သူမ်ားအတြက္ကား ခဲယဥ္းေသာ ေမးခြန္းတစ္ခုပင္ျဖစ္၏။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္းလည္း အေသအခ်ာသိသင့္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စိတ္ရွည္ရွည္ပင္ ရွင္းျပရ၏။
ပုထုဇဥ္ေတြေသရင္ ေရာက္နုိင္တဲ့ ဘုံငါးမ်ဳိး ရွိတယ္။
လူဘုံေရာက္နုိင္တယ္
နတ္ဘုံေရာက္နုိင္တယ္
ငရဲဘုံေရာက္နုိင္တယ္
ျပိတၱာဘုံေရာက္နုိင္တယ္
တိရစၦာန္ဘုံေရာက္နုိင္တယ္
“ အသူရကာယ္နဲ႕ ျဗဟၼာဘုံေရာ မေရာက္နုိင္ဘူးလား ဘုရား ”
“ ေရာက္နုိင္ပါတယ္။ ျဗဟၼာဘုံကို နတ္ဘုံထဲမွာ ေပါင္းထည့္ထားတယ္။ အသူရကာယ္ဘုံကို ျပိတၱာထဲမွာ ေပါင္းထည့္ထားတယ္။ ပါဠိလို ေဒ၀သဒၵါဟာ ျဗဟၼာကိုလည္း ေဟာနုိင္တယ္။ အသူရကာယ္ဆုိတာ ျပိတၱာအၾကီးစားပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ျပိတၱာထဲမွာ ထည့္ထားတာ ”
ဟုိဘက္ဘုံ အသစ္မွာ သြားျဖစ္တဲ့အခါ ဒီဘက္က ဘ၀က ရုပ္တရား နာမ္တရားေတြ တစ္ခုမွ ပါမသြားၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီဘ၀က နာမ္နဲ႕ ကင္းေတာ့ မျဖစ္ၾကဘူး။ အသစ္ထပ္ထပ္ျဖစ္ၾကရတာ။ ဒီဘက္ဘ၀ ေနခင္း (၁၂) နာရီက ေသမယ္ဆုိရင္ ဟုိဘက္ဘ၀ မိခင္၀မ္းထဲမွာ (၁၂) နာရီတိတိမွာ သြားျဖစ္တယ္။ ရုပ္သစ္ နာမ္သစ္ အသစ္ျဖစ္တာကို ေျပာတာေနာ္။ ဒီဘက္ဘ၀က ၀ိညာဥ္ေကာင္ေလးက ဟုိဘက္ဘ၀ မိခင္၀မ္းထဲ၀င္သြားတာလို႔ ထင္မေနနဲ႕။
ေသသြားတဲ့ အဖြားက လူျဖစ္သြားမယ္ဆုိရင္ တပည့္ေတာ္တုိ႔ ေ၀တဲ့ အမွ်ကို သာဓုမေခၚနုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့ ဘုရား ”
“ ဟုတ္တယ္ မေခၚနုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီကုသိုလ္ေတြက အလကား ျဖစ္မသြားပါဘူး။ ဒီကုသိုလ္ရဲ႕ ေကာင္းက်ဳိး, ဆုိးက်ဳိးကို ျပဳတဲ့သူ ခံစားရမယ္။ ဘ၀အဆက္ဆက္ေတာ္စပ္ခဲ့ဘူးတဲ့ မကၽြတ္မလြတ္ေသးတဲ့ ေဆြမ်ဳိးေဟာင္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။ သူတုိ႔တစ္ေတြလဲ သာဓုေခၚနုိင္တယ္။ ”
“ ေဆြမ်ဳိးမေတာ္တဲ့ တျခားမကၽြတ္မလြတ္တဲ့ သူေတြလည္း သာဓုေခၚနုိင္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေသသူကို ရည္မွန္းျပီး လွဴတဲ့ အလွဴကိုေတာ့ ဧကန္ မုခ်ျပဳသင့္ပါတယ္။ ေသျပီး နတ္ျပည္ေရာက္ရင္လဲ ခ်က္ျခင္းပဲ စုတိနဲ႕ ပဋိသေႏၶ ဟာ တစ္ဆက္တည္း ေနတာေပါ့။ စုတိဆုိတာ ေသတဲ့စိတ္၊ ဆုိတာ ေနာက္ဘ၀မွာ အသစ္ျဖစ္တဲ့ စိတ္။ သူတုိ႔ ႏွစ္ခု အၾကားထဲမွာ ဘာမွမရွိဘူး။ ခ်က္ခ်င္းပဲ။ သျဂိဳဟ္မွာေတာ့ အနႏၱရေမ၀ဆုိတဲ့ ပါဠိနဲ႕ျပတယ္။ ျမန္မာလိုေတာ့ ခ်က္ျခင္းေပါ့။ က်န္တဲ့ငရဲဘုံ၊ တိရစၦာန္ဘုံ၊ ျပိတၱာဘုံတုိ႔မွာ ျဖစ္မယ္ဆုိရင္လည္း အၾကားမရွိဘဲ ခ်က္ျခင္း သြားျဖစ္တာပဲ။ အိမ္နားမွာ (၇) ရက္ေနလို႔ ရနုိင္တာဆုိလို႔ ျပိတၱာဘုံတစ္မ်ဳိးပဲ ရွိတယ္။ ဒီျပိတၱာဘုံဘ၀ေရာက္ခဲ့လွ်င္ ကၽြတ္လြတ္ပါေစဆုိတဲ့ ေစတနာနဲ႕ ဆြမ္းသြတ္တဲ့ ကုသိုလ္ကို ျပဳၾကတာျဖစ္တယ္။
“ ဒီဘက္ဘ၀က ျပဳခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ကံ၊ အကုသိုလ္ကံေတြကို ဟုိဘက္ဘ၀မွာ ဒီကရုပ္နာမ္လည္းပါမသြားဘဲန႕ဲ ဘယ္ပုံဘယ္နည္း ခံစားရတယ္ဆုိတာကို ဆက္ရွင္းပါဦးဘုရား ”
“ ကုသိုလ္ကံ၊ အကုသုိလ္ကံေတြ ျပဳတဲ့အခါ ေဇာေစတနာေတြ ျဖစ္တယ္။ ဒီေဇာေစတနာေတြဟာ နာမ္တရား ျဖစ္လို႔၊ ျဖစ္ျပီး ပ်က္သြားတာမွန္ေပမယ္ ေနာက္ဘ၀မွာ ေကာင္းက်ဳိး ဆုိးက်ဳိး ျဖစ္ေစမယ့္ အာနိသင္သေဘာတရားေလးေတြ က်န္ေနခဲ့တယ္။ ဒီေစတနာလို႔ ေခၚတဲ့ ကံနဲ႕ ခႏၶာ ဒုကၡမသိမႈ အ၀ိဇၨာ၊ ခႏၶာအသစ္ကို လိုခ်င္မႈ တဏွာ ဒီသုံးပါးေပါင္းမိျပီး ဘ၀သစ္ ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးလိုက္ၾကတာပဲ ”
“ ပုံစံနဲ႕ ေျပာၾကည့္မယ္၊ ေက်ာင္းဒကာ အနာထပိဏ္ ေသတယ္။ ေက်ာင္းလွဴတဲ့ကုသုိလ္ေၾကာင့္ နတ္ျပည္မွာ နတ္သားလာျဖစ္တယ္။ ဒီေနရာမွာ ဗုဒၶအလိုက် ယူရမွာက နတ္သားလာ ျဖစ္တဲ့အခါမွာ အနာထပိဏ္ဘ၀က ရုပ္တရား နာမ္တရားေတြ နတ္ျပည္ကို တစ္ခုမွ ပါမလာဘူး။ ”
“ ဒါေပမယ့္ အနာထပိဏ္ ရဲ႕ေသျခင္းနဲ႕ ကင္းျပီးေတာ့ လည္း နတ္သားလာ မျဖစ္နုိင္ျပန္ဘူး ”
“ သိပ္ခက္တယ္ ဘုရား တပည့္ေတာ္ တုိ့ဉာဏ္ နဲ႕ မလိုက္နုိင္ေတာ့ဘူး။ ”
“ ဒီလိုဆုိရင္လဲ ဥပမာ ေပးျပီး တစ္မ်ဳိးၾကိဳးစားၾကည့္မယ္ ဋီကာေက်ာ္က်မ္းမွာေတာ့ ဘ၀သစ္ျဖစ္ပုံကို ဥပမာသုံးမ်ဳိး ေပးထားတယ္ ”
မီးတုိင္ရယ္
တံဆိပ္တုံးရယ္
ပဲ့တင္သံရယ္ပဲ။
ဖေယာင္းတုိင္တစ္တုိင္ မီးထြန္းထားတယ္။ ေနာက္တစ္တုိင္ ထြန္းခ်င္တဲ့အခါ ပထမအတုိင္ကေန မီးကူးယူလုိက္တယ္။ ဒီေနရာမွာ စဥ္းစားရမွာက ဒုတိယအတုိင္မွာ ေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ မီးဟာ ပထမအတုိင္က ကူးလာတဲ့ မီးေတြလား။? ဒုတိယအတုိင္က ဖေယာင္းသားကို ေလာင္ေနတဲ့ မီးေတြလား ? ဆုိတာပဲ။ တကယ့္အမွန္က ပထမဖေယာင္းတုိင္က မီးေတြက ဒုတိယဖေယာင္းတုိင္ကို ကူးမလာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပထမဖေယာင္းတုိင္က မီးနဲ႕ ကင္းျပီးေတာ့လည္း ဒုတိယဖေယာင္းတုိင္ဟာ မီးမေတာက္နုိင္ပါဘူး။ ထုိ႔အတူ ေက်ာင္းဒကာအနာထပိဏ္ဘ၀က ရုပ္နာမ္ တရာေတြဟာ နတ္ျပည္ကို တစ္ခုမွ ကူးမလာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းဒကာအနာထပိဏ္နဲ႕ ကင္းျပီးေတာ့လည္း နတ္ျပည္မွာ နတ္သား လာမျဖစ္နုိင္ပါဘူး။ အေၾကာင္းအက်ဳိး ဆက္သြယ္မႈေလာက္ပဲရွိတယ္ လို႔ယူရမွာေပါ့။
တံဆိပ္တုံးနဲ႕ ဥပမာေပးၾကဦးစုိ႔။ ဒီသကၤန္းေခါက္ကို ၾကည့္လိုက္ပါ။ သကၤန္းသားေပၚမွာ ဂဠဳန္တံဆိပ္ထင္ေနတယ္။ သံျပားထူထူမွာ ဂဠဳန္တံဆိပ္ထြင္း အပူေပးျပီး သကၤန္းေခါင္ ေပၚ ဖိခ်လိုက္တာနဲ႕ ဂဠဳန္တံဆိပ္ ထင္သြားတာပါပဲ။ ဒီလိုထင္တဲ့ ေနရာမွာ သကၤန္းမွာ ထင္ေနတဲ့ ဂဠဳန္ရုပ္ဟာ သံျပားက ဂဠဳန္ရုပ္ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သံျပားက ဂဠဳန္ရုပ္နဲ႕ ကင္းျပီးေတာ့လည္း မထင္နုိင္ပါဘူး။ ထုိ႔ အတူ နတ္ျပည္က နတ္သားဘ၀ဟာ လူ႔ျပည္ကေက်ာင္းဒကာ အနာထပိဏ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ရုပ္သစ္ နာမ္သစ္ ထပ္ျဖစ္တာပါး ဒါေပမယ္ လူ႔ျပည္က အနာထပိဏ္နဲကလည္း ကင္းျပီးေတာ့ မျဖစ္နုိင္ပါဘူး။ ဒါကတံဆိပ္တုံး ဥပမာေပါ့။
ပ့ဲတင္သံ ဥပမာကေတာ့ လိုဏ္ဂူၾကီးထဲမွာ “ေဟး” ္ကနဲ တစ္ခ်က္ေအာ္လိုက္ရင္ ပထမအသံက လိုဏ္ဂူနံရံကို ရိုက္ျပီး ေဟး ေဟး ဆုိတဲ့ ဒုတိယ၊ တတိယ ပဲ့တင္သံမ်ားေပၚလာပါတယ္။ ဒုတိယ တတိယပဲ့တင္သံမ်ားဟာ ပထမေအာ္လိုက္တဲ့ အသံမဟုတ္ပါဘူး။ အသစ္ထပ္ျဖစ္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ပထမေအာ္သံနဲ႕ လည္း ကင္းျပီး မျဖစ္နုိင္ပါဘူး။ အေၾကာင္းအက်ဳိး ဆက္စပ္မႈကေတာ့ ရွိေနပါတယ္။ ထုိ႔ အတူ နတ္သားဘ၀ဟာ အသစ္ထပ္ျဖစ္တဲ့ ရုပ္နာမ္ေပါ့။ လူ႔ဘ၀က အနာထပိဏ္ရဲ႕ ရုပ္နာမ္နဲလည္း ကင္းျပီးေတာ့ မျဖစ္နုိင္ပါဘူး။ ဒီေလာက္ဆုိရင္ ၀ိညာဥ္ေကာင္ပါမသြားပဲ ဘ၀သစ္ျဖစ္ပုံကို မင္းတုိ႔ နားလည္ေလာက္ျပီး ထင္တယ္ ”
“ မွန္ပါ နားလည္ပါျပီးဘုရား ”
“ တကယ္နားလည္သြားတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ သိပ္၀မ္းသာတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆုိေတာ့ ရုပ္နာမ္ တစ္ပါးပါးကို မပ်က္မစီး အျမဲတည္တယ္လို႔ အယူမွားတဲ့ သႆတဒိ႒ိ ခံေနရင္ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ေတင္ တရားမရဘူး ျဖစ္တတ္တယ္။ အခုလို ရွင္းရွင္းလင္း လင္း နားလည္သြာတယ္ဆုိရင္ မဂ္လမ္း ဖုိလ္ လမ္း ပြင့္သြားတာေပါ့။”
ေကာက္နုတ္ခ်က္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။ စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလဲ မိမိသႏၱာန္မွာ စြဲထင္ေနေသာ အယူမွား အသိမွားမ်ားကို ပယ္သတ္နုိင္ေသာ အေၾကာင္းအက်ိဳး ႏွစ္ပါးကို ေ၀ဖန္ပို္င္းျခားနုိင္ေသာ, လူေတာ္လူေကာင္း မ်ားျဖစ္နုိ္င္ၾကပါေစ။ ဥပမာမ်ားနဲ႕ ေရးသား ေဖာ္ျပ ွရွင္းျပထားေသာ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားကုိလဲ အစဥ္ဦးခုိက္ရုိေသလွ်က္-
မွတ္ခ်က္။ ။ အရွင္ဇ၀န ေမတၱာရွင္ (ေရႊျပည္သာ) ၏ “ လူငယ္မ်ားအတြက္ ဂမၻီရ၀ိပႆနာ ” စာအုပ္မွ
အျပည့္အစုံသုိ႔...
ျပန္သိမ္းရန္..
‘ ဗုဒၺဳပၸါဒုလႅဘ’ = ဘုရားပြင့္တဲ့ အခ်ိန္အခါ ဘုရားသာသနာနဲ႕ ဆုံေတြ႔ရျခင္းဟာ အလြန္တရာခက္ခဲတဲ့ ဒုလႅဘတစ္ရပ္ ျဖစ္ေပတယ္။ သာသနာနဲ႕ ဆုံေတြ႕တဲ့အခါမွာ လူခ်မး္သာ နတ္ခ်မ္းသာ ျဗဟၼာခ်မ္းသာေလာက္ ရည္မွန္းတာဟာ တစ္ဘ၀ႏွစ္ဘ၀စာ ခ်မ္းသာေရး အတြက္ ရည္မွန္းျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အပါယ္သံသရာ သုိ႔မေရာက္ ဖုိ႔အတြက္ ဘ၀အာမခံခ်က္မရွိဘူး။ အနည္းဆုံး ေသာတာပန္ ျဖစ္မွ အပါယ္သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္နုိင္ျပီး ဘ၀ခ်မ္းသာေရးအတြက္ အာမခံခ်က္အျပည့္အ၀ရွိပါတယ္။ သာသနာေတာ္ကေတာ့ အျမင့္ျမတ္ဆုံးဘ၀ခ်မ္းသာနဲ႕ ဘ၀ဆုလာဘ္ျဖစ္တဲ့ အရဟတၱမဂ္ဖုိလ္ အထိ စြမ္းေဆာင္ေပးနုိင္ပါတယ္။ ရယူခ်င္တာ မယူခ်င္တာက လူတစ္ဦးစီရဲ႕ ကိစၥပါ။ ဘ၀ဆင္းရဲနဲ႕ဘ၀ ခ်မ္းသာကို တကယ္သေဘာေပါက္နားလည္ရင္ အမွန္လိုခ်င္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသာတာပန္- သကဒါဂါမ္ - အနာဂါမ္ - ရဟႏၱာ အထိျမင့္ျမတ္လွတဲ့ ဘ၀အဆင့္ဆင့္ကို တတ္လွမ္းဖို႔ အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားခ်မွတ္ ေပးထားတဲ့ လမ္းစဥ္ေလွကားကေတာ့ ‘ မဇၥ်ိမပဋိပါဒါ ’ အမည္ရတဲ့ ‘မဂၢင္ရွစ္ပါး က်င့္စဥ္တရား’ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီက်င့္စဥ္တရားကို လက္ေတြ႔ လိုက္နာၾကတဲ့ သူတုိ႔ဟာ ၀ိပႆနာရႈပြားၾကရပါတယ္။ ၀ိပႆနာ ဆုိတာဘာလဲ။သတၱ၀ါ တုိ႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ရုပ္တရား နာမ္တရားတုိ႔ရဲ႕ အနိစၥသေဘာ၊ ဒုကၡသေဘာ၊ အနတၱသေဘာ၊ အသုဘသေဘာ တုိ႔ကုိ ပရမတ္က်က်ထင္ျမင္ေအာင္ ရႈပြားတတ္တဲ့ ဉာဏ္ပညာကို ၀ိပႆနာလို႔ ေခၚပါတယ္။ ၀ိပႆနာကို ဘယ္လိုရႈပြားရမလဲ။
‘ပထမ- သီလ၀ိသုဒၶိ ’= သီလစင္ၾကယ္ေအာင္ ေစာင့္ထိန္းရမယ္။
‘ ဒုတိယ- စိတၱ၀ိသုဒၶိ ’ = စိတ္စင္ၾကယ္ေအာင္ သမထဘာ၀နာ ပြားမ်ားရမယ္။ သမထကမၼ႒ာန္း ၄၀ ရွိတဲ့အနက္ မိမိနဲ႕ ဆီေလ်ာ္မယ့္ ကမၼ႒ာန္းကို ေရြးခ်ယ္ျပီး စနစ္တက်ပြားမ်ားရမယ္။ ဥပစာရသမာဓိ ေရာက္ရင္ နီ၀ရဏ အမည္ရတဲ့ ကိေလသာ အညစ္အေၾကးေတြ စိတ္မွ စင္ၾကယ္သြားၾကတဲ့ အတြက္ စိတၱ၀ိသုဒၶိျဖစ္ျပီး လို႔ မွတ္ယူနုိင္ပါတယ္။ ဥပစာရသမာဓိေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္ဟာ ဘာ၀နာအာရုံမွာ တစ္နာရီနဲ႕ အထက္ ဆက္တုိ္က္တည္ျငိမ္ေနနုိင္တယ္။ ပီတိ- ပႆဒၶိ- သုခ-ဧကဂၢတာ စတဲ့ ေစတသိက္ ေကာင္းေတြက အားရွိလာၾကတဲ့အတါက္ အလြန္ျငိမ္းေအးခ်မ္းသာစြာ တရားရႈေနနုိင္တယ္။ ျပီးေတာ့ အလြန္စူးရွ ထက္ျမက္တဲ့ ဘာ၀နာ အလင္းေရာင္ ထြက္ေပၚလာတယ္။ ဒီဘာ၀နာ အလင္းေရာင္နဲ႕ မ်က္စိ မွိတ္ထားလ်က္က မိမိခႏၶာကိုယ္က ဆံပင္၊ ေမြးညင္း၊ အသည္း၊ အဆုတ္၊ ႏွလုံးစတဲ့ ေကာ႒ာသ တုိ႔ကုိ ရႈျမင္နုိင္တယ္။ သူတစ္ပါး ခႏၶာမ်ားက ေကာ႒ာသတုိ႔ကိုလည္း ထုိးထြင္းျပိး ရႈျမင္နုိင္တယ္။ ဥပစာရသမာဓိမွ တစ္ဆင့္ ညႊန္ျပေပးနုိင္တဲ့ ဆရာရွိရင္ ပထမ စ်ာန္၊ ဒုတိယစ်ာန္၊ တတိယစ်ာန္၊ စတုတၳစ်ာန္သုိ႔ အလြယ္တကူ အဆင့္ဆင့္တတ္သြားနုိင္ပါတယ္။ ေမာ္လျမိဳင္ျမိဳ႕နဲ႕ ကိုးမုိင္ေ၀းတဲ့ ဖားေအာက္ေတာရမွာ ဓါတ္ကမၼ႒ာန္းကို အေျခခံျပီး ညႊန္ၾကားျပသေပးေနတာ ဉာဏ္ထက္ျမတ္ၾကတဲ့ ေယာဂီမ်ားစြာက
၁၅ ရက္ေလာက္အတြင္းမွာ စတုတၳစ်ာန္ အထိ အံ့ဩစဖြယ္ ေအာင္ျမင္ေပါက္ေျမာက္သြားၾကပါတယ္။ ပထမစ်ာန္ကို ၀င္စားနုိင္တဲ့ သူဟာ ကာမဂုဏ္ခ်မ္းသာထက္ သာလြန္တဲ့ စ်ာန္ ခ်မ္းသာကို ခံစားေနရျပီး။ သမာဓိစြမ္းရည္က ဥပစာရသမာဓိမွ စတုတၳစ်ာန္အထိ အဆင့္ဆင့္ျမင့္တတ္သြားတာနဲ႕ အညီ စ်ာန္ခ်မ္းသာနဲ႕ ဘာ၀နာ အလင္းေရာင္ ရဲ႕ စြမ္းအားတုိ႔ကလည္း အဆင့္ဆင့္ျမင့္တတ္သြားၾကပါတယ္။ စတုတၳစ်ာန္သုိ႔ ေရာက္တဲ့အခါ အလြန္အံ့ဩဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ ျငိမ္းေအးတဲ့ ခ်မ္းသာနဲ႕ ထုိးထြင္ျပီးျမင္သိနုိင္တဲ့ စြမ္းရည္တုိ႔ ျဖစ္ေပၚလာတာကို ကိုယ္တုိင္ၾကဳံေတြ႔လာပါလိမ့္မယ္။ ‘တတိယအဆင့္’ ကေတာ့ စ်ာန္သမာဓိနဲ႕ ဘာ၀နာ အလင္းေရာင္တုိ႔ကို ဘာ၀နာလက္နက္ အျဖစ္ အသုံးခ်ကာ မိမိခႏၶာထဲရွိတဲ့ ရုပ္တရား, နာမ္တရားတုိ႔ရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ေနပုံမ်ားကို ပရမတ္ အေျခသုိ႕ ဆုိက္တဲ့ အထိ ဉာဏ္မ်က္စိနဲ႕ ရွင္းရွင္း လင္းလင္း ျမင္သိေအာင္ ရႈၾကည့္ရပါတယ္။ ဒီလိုရႈပြားတာကို ၀ိပႆနာရႈပြားတယ္လို႔ ဆုိခ်င္ပါတယ္။ မိမခႏၶာထဲက ရုပ္တရား, နာမ္တရား တုိ႔ရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ေနပုံတုိ႔ကို အေသးစိတ္ရႈျမင္ျပီးတဲ့အခါ သူတစ္ပါးတုိ႔ရဲ႕ ခႏၶာထဲမွာ ရွိၾကတဲ့ ရုပ္နာမ္ တုိ႔ကိုလည္း အလားတူရႈၾကည့္ရပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘူး၊ မိမိရဲ႕ အတိတ္ဘ၀အဆက္ဆက္နဲ႕ အနာဂါတ္ ဘ၀အဆက္ဆက္တုိ႔ကိုလည္း သိျမင္ေအာင္ ရႈၾကည့္ျပီး ဘ၀တစ္ခုက ရုပ္နာမ္အေၾကာင္းတရားမ်ားတုိ႔ဟာ ေနာက္ဘ၀တစ္ခုရဲ႕ ရုပ္နာမ္အက်ဳိးတရားမ်ား အျဖစ္သုိ႔ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္နည္းအရ ေၾကာင္းက်ဳိး ဆက္ႏြယ္သြားပုံကို ရႈၾကည့္ရပါတယ္။ သမာဓိရွိတဲ့စိတ္ဟာ အလြန္ထက္ျမက္ပါတယ္။ တတ္သိတဲ့ ဆရာသမားက စနစ္တက် ညႊန္ျပေပးရင္ သင့္ရဲ႕ အတိတ္ဘ၊ အနာဂတ္ဘ၀မ်ားကို ျမင္ေတြ႔တာဟာ သိပၸံနည္းက်ု တိတိက်က် ျမင္ေတြ႔ရျခင္း ျဖစ္တာကို သင္ကိုယ္တုိင္ ေက်ေက်နပ္နပ္ ဆင္ျခင္သုံးသပ္ သိရွိနုိင္ပါတယ္။ ဖန္ဆင္းသူနဲ႕ ဖန္းဆင္းခံရတဲ့ သတၱ၀ါမ်ားမရွိ။ အတၱေခၚတဲ့ မေသမပ်က္တဲ့ ၀ိညာဥ္ေကာင္ လိပ္ျပာေကာင္ ဆုိတာလဲ မရွိ။ ရုပ္တရား, နာမ္တရားတုိ႔က အေၾကာင္း, အက်ဳိးဆက္စပ္ကာ ျဖစ္ပ်က္ေနျခင္းသည္ပင္ သတၱ၀ါတုိ႔ရဲ႕ဘ၀အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္ပ်က္ေနၾကရတာကို သင္ကိုယ္တုိင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္သိလာပါလိမ့္မယ္။ တစ္ေလာကလုံးမွာရွိၾကတဲ့ ရုပ္တရား၊ နာမ္တရားတုိ႔ဟာ အနိစၥ, ဒုကၡ, အနတၱ , အသုဘ သေဘာေတြပဲလို႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရႈျမင္လာတဲ့အခါမွာ ေမာဟမ်က္ႏွာဖုံးကြာက်ျပီး အရိယသစၥာေလးပါးတုိ႔ ေပၚလြင္ထင္ရွားလာၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခါ မဂ္ဉာဏ္ဖုိလ္ဉာဏ္တုိ႔ျဖင္ အတုမဲ့ခ်မ္းသာျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္ကို ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် မ်က္ေမွာက္ျပဳရပါေတာ့တယ္။ ပိဋကတ္က်မ္းဂန္မ်ားနဲ႕ ၀ိသုဒၶိမဂ္တုိ႔မွာလာရွိတဲ့ ဗုဒၶနည္းက် ၀ိပႆနာရႈနည္းအျပည့္အစုံကို လြယ္ကူလ်င္ျမန္ထိေရာက္ေအာင္ ျမင္တဲ့နည္းျဖင့္ ဖားေအာက္ေတာရမွာ ညႊန္ျပေပးေနပါတယ္။ အဖုိးအနဂၣထိုက္တဲ့ သာသနာေတာ္ရဲ႕ အသီးအပြင့္မ်ားကို ကိုယ္တုိင္ လွမ္းဆြတ္သုံးေဆာင္လိုသူတုိ႔ရဲ႕ အက်ဳိးအတြက္ ဖားေအာက္ေတာရ စႀကၤ ံေက်ာင္း ၀ိပႆနာစခန္းကို အျမဲမျပတ္ဖြင့္လွစ္ေပးထားပါတယ္။
၀ိပႆနာတရားရႈပြားျခင္းဟာ...
- သတၱ၀ါတုိ႔ရဲ႕ စိတ္အညစ္အေၾကး စင္ၾကယ္ဖုိ႔၊
- စုိးရိမ္ပူပန္ျခင္းနဲ႕ ငုိေၾကြးျခင္းတုိ႔ကို လြန္ေျမာက္ဖုိ႔၊
- ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္းနဲ႕ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းတုိ႔ ခ်ဳပ္ျငိမ္းဖုိ႔၊
- အရိယမဂ္ကို ရဖို႔၊
- အတုမဲ့ခ်မ္းသာျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳဖုိ႔ ၊
တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာ ခရီးလမ္းျဖစ္ေပတယ္။
( မဟာသတိပ႒ာနသုတ္)
အျမင့္ျမတ္ဆုံး အခြင့္အလမ္းကို လက္မလြတ္ပါေစနဲ႕ ။
ေဒါက္တာမင္းတင္မြန္ ၏ “ဘ၀ခ်မ္းသာေရး”
အျပည့္အစုံသုိ႔...
ျပန္သိမ္းရန္..
ဒါနကုသိုလ္ သီလကုသုိလ္တုိ႔ထက္ အက်ဳိးအျမတ္ ၾကီးမားတာက ဘာ၀နာကုသုိလ္ပါပဲ။ ဘာ၀နာကုသုိလ္ကို ရယူဖုိ႔အတြက္ ေငြနဲ႕ပစၥည္းနဲ႕ အရင္းအႏွီးစုိက္ထုတ္ဖုိ႔ မလိုဘူး။ မအားလပ္နုိင္ေအာင္ အလုပ္မ်ားေနလို႔ အခ်ိန္သီးသန္႔ မေပးနုိင္ရင္လည္း အေရးမၾကီးဘူး။ အလုပ္လုပ္ရင္း၊ ကားေစာင့္ရင္း၊ ကားစီးရင္း၊ အစာစားရင္း၊ အိမ္သာတက္ရင္း စတဲ့အခ်ိန္တုိ္င္းမွာ ႏွလုံးသြင္းတတ္ရင္ ဘာ၀နာကုသုိလ္ရတာပဲ။ လူေတြအိပ္ယာကနုိးေနျပီး အသိစိတ္ရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ရင္ျဖစ္။ ကုသိုလ္စိတ္မျဖစ္ရင္ အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္မွာပဲ၊ ေယာနိေသာမနသိကာရ ရွိရင္ ကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္မယ္၊ မရွိရင္ အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္မယ္။ အကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ဖုိ႔က သြန္သင္ေပးေနစရာ မလိုဘူး။ ကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ သြန္သင္ေလ့က်င့္ေပးဖုိ႔ လိုတယ္။ အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ရင္ လက္ငင္းစိတ္ဆင္းရဲရတယ္။ ေနာင္လည္း မေကာင္းက်ဳိးေတြ ခံစားရတယ္။ ကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ရင္ လက္ငင္းစိတ္ခ်မ္းသာရတယ္။ ေနာင္လည္း ေကာင္းက်ဳိးေတြ ခံစားရမယ္။
ေနာင္လည္း ေကာင္းက်ဳိးေတြ ခံစားရမယ္။ အကုသုိလ္စိတ္ေတြျဖစ္တဲ့အခါ စိတ္မွာ ကိေလသာေတြ ယွဥ္စပ္ေနတဲ့အတြက္ ပူေလာင္ဆင္းရဲရတယ္။ ကုသိုလ္စိတ္ေတြျဖစ္ရင္ ကိေလသာေတြ ကြာရွင္းျပီး ပီတိ- ႏွစ္သက္၀မ္းေျမာက္ျခင္း၊ ပႆဒၶိ- ျငိမ္းေအးျခင္း၊ သုခ - ခ်မ္းသာျခင္း စတဲ့ ေကာင္းတဲ့ေစတသိက္ေတြ ယွဥ္ စပ္ၾကတဲ့အတြက္ စိတ္ျငိမ္းေအးခ်မ္းသာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခ်မ္းသာ အက်ဳိးရွိေအာင္ ေနထုိင္နည္း ဆုိတာ ကုသိုလ္စိတ္ေတြ အဆက္မျပတ္ျဖစ္ေအာင္ ေနထုိင္တဲ့နည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုသုိလ္စိတ္ေတြ အဆက္မျပတ္ျပဳလုပ္တဲ့နည္းက ဘာ၀နာ ပြားမ်ားတဲ့နည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ားပြားမ်ားေနၾကတဲ့ ဘာ၀နာကေတာ့ ဗုဒၶါႏုႆတိနဲ႕ ေမတၱာဘာ၀နာတုိ႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ “ ဗုဒၶါႏုႆတိ ” ဆုိတာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ဂုဏ္္ေတာ္မ်ားကို အထပ္ထပ္ အဖန္ဖန္ ေအာက္ေမ့ အမွတ္ရေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အတုမရွိ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ဂုဏ္ေတာ္တစ္ပါးကို တစ္ခ်က္ကေလး ႏွလုံးသြင္းသတိရလိုက္တယ္ဆုိရင္ပဲ မဟာကုသုိလ္စိတ္ေတြ အၾကိမ္တစ္ကုေဋမက ျဖစ္ပ်က္သြားၾကတဲ့အတြက္ လူခ်မ္းသာဘ၀ နတ္ခ်မ္းသာဘ၀တုိ႔ကို ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာရေအာင္ အက်ဳိးျပဳနုိင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဖုိးမျဖတ္နုိ္ငေအာင္ အက်ဳိးေက်းဇဴးၾကီးမားပါတယ္။
“ သမထဘာ၀နာတုိ႔မွာ အျမတ္ဆုံးျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶႏုႆတိကို ပြားမ်ားၾကပါ။ ဗုဒၶႏုႆတိ ကိုပြားမ်ားရင္ အလိုဆႏၵရွိသမွ် ျပည့္စုံလိမ့္မယ္ “ (သုဘူတိေထရအပဒါန္ )
အရဟံ= ျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ေထာင့္ငါးရာကိေလသာတုိ႔ ၀ါသနာဓေလ့ အထုံအေငြ႔မွ် မေငြ႔မသန္းေအာင္ ကင္းေ၀စင္ၾကယ္ေတာ္မူတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အျမတ္ဆုံးပုဂၢဳိလ္ျဖစ္ကာ လူနတ္ျဗဟၼာ တုိ႔ရဲ႕ ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူထုိက္ေပတယ္။
သမၼာသမၺဳေဒၶါ = ျမတ္စြာဘုရားဟာ အလုံးစုံေသာ တရားတုိ႔ကို ဆရာ မကူ သယမၻဴဉာဏ္ျဖင့္ မိမိအလိုလို ကိုယ္ေတာ္တုိင္ သိျမင္ေတာ္မူပါတယ္။
ဘဂ၀ါ= ျမတ္စြာဘုရားဟာ ဣသရိယ, ဓမၼ, ယႆ, သီရိ, ကာမပယတၱ ဆုိတဲ့ အတုမရွိတဲ့ ဘုန္းေတာ္ေျခာက္စုံနဲ႕ ျပည့္စုံေတာ္မူပါေပတယ္။
မိမိႏွစ္သက္ရာ ဂုဏ္ေတာ္တစ္ပါးပါးကို ေန႔ေန႔ညဥ့္ညဥ့္ သြားစဥ္အခါမွာေရာ၊ မတ္တပ္ရပ္စဥ္ အခါမွာေရာ၊ ထုိင္ေနစဥ္အခါမွာေရာ၊ ေလ်ာင္းေနစဥ္မွာေရာ အဆက္မျပတ္သတိရေနေအာင္ ႏွလုံးသြင္းပြားမ်ားပါ။ အလြန္ၾကီးက်ယ္တဲ့ ကုသုိလ္တုိ႔ကို အဆက္မျပတ္ ဆည္းပူးရရွိတဲ့အျပင္ ထူးထူးျခားျခားေဘးရန္ကင္းျပီး လုိအင္ ဆႏၵေတြ ျပည့္၀လာပါလိမ့္မယ္။ ေမတၱာဘာ၀နာ ဆုိတာ လူတစ္ေယာက္တည္းကိုျဖစ္ေစ လူအမ်ားၾကီးကို ျဖစ္ေစ၊ သတၱ၀ါအားလုံးကို ျဖစ္ေစ အာရုံျပဳျပီးေတာ့
(၁) ေဘးရန္ကင္းပါေစ၊
(၂) စိတ္ဆင္းရဲကင္းပါေစ၊
(၃) ကိုယ္ဆင္းရဲကင္းပါေစ၊
(၄) ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖားခ်မ္းသာလြယ္ကူစြာျဖင့္ မိမိရဲ႕ခႏၶာ၀န္ကို ရြက္ေဆာင္နုိင္ပါေစ
လို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ အဖန္ဖန္ ႏွလုံးသြင္း စီးျဖန္းေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေမတၱာဟာ အဖ်က္ဆီးတတ္ဆုံးျဖစ္တဲ့ ေဒါသမီးေတာက္ မီးလွ်ံကို ျငိမ္းေအးေစနုိင္တဲ့ သီတာေရစင္ျဖစ္ပါတယ္။ ေမတၱာပြားပုိ႔ေနတဲ့အခါ ေဒါသျငိမ္းေအးေနတဲ့အတြက္ အလြန္တရာ ေအးျမတဲ့ ခ်မ္းသာကို ရရွိပါတယ္။ ေမတၱာဟာ လူအေပါင္းတုိ႔ရဲ႕ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညဳိမႈကို ဆြတ္ခူးနုိင္ရုံတင္မကဘူး။ နတ္ျဗဟၼာမ်ားနဲ႕ တိရစၦာန္မ်ားရဲ႕ ခ်စ္ခင္ျမတ္နုိးမႈကိုလည္း ဆြတ္လွမ္းယူနုိင္ပါတယ္။ ‘ရန္ကို ရန္ခ်င္း မတုံ႔ႏွင္း’ ဘဲ ရန္သူကို အေကာင္းဆုံး ေအာင္နုိင္တဲ့နည္းက ထုိသူကို စူးစူးစုိက္စုိက္ ေမတၱာပုိ႔သေပးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ရန္သူက မိတ္ေဆြအသြင္သုိ႔ ကူးေျပာင္းျပီး မိမိရဲ႕ အက်ဳိးကို သယ္ပုိးထမ္းရြက္လာပါ လိမ့္မယ္။
ခႏၱီေမတၱာက မေအာင္နုိင္တဲ့အရာဆုိတာ မရွိဘူး
သစၥာက မစြမ္းေဆာင္နုိင္တဲ့အရာ မရွိဘူး။
သီလက အလိုမျဖည့္နုိင္ေပးနုိင္တဲ့အရာလည္း မရွိဘူး။
ေမတၱာ,သစၥာနဲ႕ သီလ တုိ႔က အခ်င္းခ်င္း အေထာက္အကူျပဳျပီး ဆက္သြယ္ေနၾကတဲ့ တရားေတြပဲ။ ေမတၱာရွင္ဟာ သစၥာရွင္ျဖစ္လာနုိင္သလို ေမတၱာပိုင္ရွင္ဟာလည္း သီလျဖဴစင္သူျဖစ္လာနုိင္ပါတယ္။ ေမတၱာဟာ လူနတ္သတၱ၀ါတုိ႔ရဲ႕ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈကို ရယူဖုိ႔ အေကာင္းဆုံးပီယေဆးျဖစ္သလို ေလာကမွာ ေအာင္ျမင္ၾကီးပြားေရး အတြက္လည္း အေကာင္းဆုံးေဆးတစ္လက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမတၱာနဲ႕ေနထုိင္နည္းဟာ ခ်မ္းသာစြာေနထုိင္နည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာေလာကတစ္ခုလုံး ျငိမ္းခ်မ္းသာယာ စုိျပည္ေ၀ဆာေရးအတြက္ ေမတၱာတရားကို ပြားမ်ားအားထုတ္ၾကပါ။ မိမိရဲ႕ ဘ၀လွပေရးနဲ႕ ျငိမ္းခ်မ္းသာယာေရးအတြက္ ေမတၱာပန္း အလွရတနာကို ေန႔စဥ္မျပတ္ အခါမလပ္ ဆင္ျမန္းေတာ္မူၾကပါ။
ေဒါက္တာမင္းတင္မြန္၏ “ဘ၀ခ်မ္းသာေရး ” စာအုပ္မွ
အျပည့္အစုံသုိ႔...
ျပန္သိမ္းရန္..
