(၁) ဒါယကာတစ္ေယာက္သည္ မိမိခ်ည္းသာလွဴ၊ သူတစ္ပါးတုိ႔အား မတိုက္တြန္း၊ ထုိသူမ်ဳိး ျဖစ္ေလရာဘ၀တုိင္း၌ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာႏွင့္ ျပည့္စုံ၏။ အျခံအရံကားမရွိ။
(၂) ဒါယကာတစ္ေယာက္သည္ မိမိကုိယ္တုိင္ ေပးလွဴျခင္းမရွိ ၊ သူတစ္ပါးတုိ႔အားေပးလွဴရန္တိုက္တြန္း၊ ထုိသူမ်ဳိး ျဖစ္ေလရာဘ၀တုိင္း၌ မိမိမူ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာႏွင့္ မျပည့္စုံ။ အျခံအရံကားေပါ၏။
(၃) ဒါယကာတစ္ေယာက္သည္ မိမိကုိယ္တုိင္လည္း ေပးလွဴျခင္းမရွိ၊ သူတစ္ပါးတုိ႔အားလည္း မတိုက္တြန္း မႏႈိးေဆာ္ ၊ ထုိသူမ်ဳိး ျဖစ္ေလရာဘ၀တုိင္း၌ မိမိလည္းမခ်မ္းသာ ။ အျခံအရံလည္းမရွိ။
(၄) ဒါယကာတစ္ေယာက္သည္ မိမိကိုယ္တုိင္လည္းလွဴ၊ သူတစ္ပါးတုိ႔အားလည္း ႏႈိးေဆာ္၊ ထုိသူမ်ဳိး ျဖစ္ေလရာဘ၀တုိင္း၌ မိမိလည္း စည္းစိမ္ခ်မ္းသာရွိ၊ အျခံအရံလည္း ေပါၾကြယ္၀၏။
(ဓမၼပဒ)
Wednesday, February 25, 2009
ဒါနျပဳရာ၌…
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment