၀ိ-၀ိ၀ိဓိကာ-မၿမဲျခင္း-ေျပာင္းလဲျခင္း အျခင္းအရာ၊ ဆင္းရဲျခင္း-ျဖစ္ၿပီးလွ်င္ ပ်က္ျခင္း အျခင္းအရာ၊ အစိုးမရျခင္း- အတၱေကာင္ မဟုတ္ျခင္း အျခင္းအရာ (လကၡဏာသံုးပါး၊အာကာရသံုးပါး) ဟူ၍လည္းေကာင္း၊၀ိ- ၀ိေသသ- ပုဂၢိဳလ္ သတၱ၀ါ အထီးအမ အစရိွေသာ သာမညသေဘာတို႔မွ ထူးျခားေသာ ရုပ္နာမ္ပရမတ္တုိ႔၏ အဆိုပါ သေဘာသံုးပါး အျခင္းအရာသံုးပါးဟူ၍လည္းေကာင္း” လာရွိၾကပါသည္။ ပႆနာ- ဉာဏ္ျဖင့္ ရုပ္နာမ္တုိ႔အားရွဴမွတ္ျခင္း၊ ဘာ၀နာ- ပြားမ်ားတုိးပြားျခင္း လို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ အဲဒီဘာ၀နာဆုိတဲ့ “ဘ” မွာေရးခ်မပါရင္ေတာ့ “ဘ၀နာ” တဲ့သူျဖစ္သြားမွာပါ။ ဘ၀နာတယ္ ဆုိတာ လူျဖစ္ေပမယ့္ ဘာ၀နာမပြားမ်ားနုိင္ရင္ လူျဖစ္ရက်ဳိး မနပ္ဘဲ ဘ၀နာ သြားပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘ၀မနာခ်င္ရင္ တရားဘာ၀နာကို ရွဴမွတ္အားထုတ္ဖုိ႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အဲဒီလို တရားဘာ၀နာကို ယွဥ္တြဲသူ ရႈမွတ္သူ အားထုတ္တဲ့သူကို “ေယာဂီ” လို႔ေခၚပါတယ္။ ေရာဂီ မျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ တရားအားထုတ္ဖုိ႔ လိုအပ္ပါတယ္။
တရားဘာ၀နာကို ယွဥ္တဲြအားထုတ္ မရွဳမွတ္နုိင္တဲ့ သူေတြကိုေတာ့ “ယ” နဲ႔ ေယာတဲ့ ေနရာမွာ “ရ” နဲ႔ေရာလိုက္တဲ့အတြက္ “ေရာဂီ” ျဖစ္သြားမွာပါ။ ေရာဂီ ဆုိတာကေတာ့ အနာေရာဂါ ထူထပ္ေပါမ်ားသူ၊ ကိေလသာ အညစ္အေၾကးမ်ားနဲ႔ ထူထပ္ေပါမ်ားသူ၊ ရပ္ကြက္ထဲမွာဆုိ သားနဲ႔ရူး၊ မယားနဲရူး၊ ဥစၥာန႔ဲရူးေနတဲ့ ေရာဂါသည္ေတြကို ေရာဂီ လို႔ေခၚပါတယ္။ ေရာဂီ မျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ တရားအားထုတ္ဖုိ႔ လိုအပ္ပါတယ္။တရားထုိင္ တယ္ဆုိတာကလည္း ဘုရားစင္ေရွ႕မွာ ထုိင္ျပီး၊ မလွဴပ္မယွက္ မ်က္စိမွိတ္ထုိင္ေနရင္ လူထုိင္ တာပဲျဖစ္ပါတယ္။ တရားထုိင္တယ္ လို႔ မေခၚပါဘူး။ ၀င္ေလ ထြက္ေလကို စမွတ္ျပီး ရွဴေနရင္လည္း သမာဓိ ထူေထာင္တာဘဲ ရွိပါေသးတယ္။ ခႏၶာငါးပါး၊ ရုပ္နာမ္ ႏွစ္ပါးကို မဂၢင္ငါးပါးျဖစ္တဲ့ သမာဓိမဂၢင္ နဲ႔ ပညာမဂၢင္ နဲ႔ ရွဴမွတ္ျပီး ၀ိပႆနာသတိ ကပ္လိုက္မွသာ ၀ိပႆနာတာရားထုိင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရွဴတာသည္ သမာဓိ၊ ရႈတာက ဉာဏ္/ ရွဴတာသည္ သမထ၊ ရွဴတာက ၀ိပႆနာ စသည္ ျဖင့္ နားလည္ဖုိ႔လိုပါတယ္။ အဲဒီလို ေနစဥ္အခ်ိန္နာရီေတြ သတ္မွတ္ျပိး တရားထုိင္ဖုိ႔ အခ်ိန္ေနရာမေပးနုိင္တဲ့ သူေတြကလည္း “ေန႔စဥ္” ဆုိတဲ့ “ေန႔” ေအာက္က၊ ေအာက္ကျမစ္ကို ျဖဳတ္လိုက္ရင္ “ေနစဥ္” ဆုိတဲ့အခ်ိန္ (သြား၊ ရပ္၊ ထုိင္၊ ေလ်ာင္း၊ ျမင္၊ စား၊ ေရခ်ဳိး၊….) စသည္ျဖင့္ လုပ္ေဆာင္မႈတုိင္း ၀ိပႆနာ သတိ ျဖင့္ ရွဴမွတ္ေနရင္ ေန႔စဥ္လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့သူထက္ ပုိျပီးတရားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ိပႆနာသတိ ကပ္ဖုိ႔ ၀ိပႆနာ ရွဴမွတ္ေတာ့မယ္ ဆုိရင္ နယ္ၾကီး ႏွစ္ခုကို ခြဲျခားနားလည္ရပါမယ္။ “ပညတ္-ပရမတ္ႏွစ္ခုစပ္ သိတတ္သူမွျမတ္” ဆုိသလို ပညတ္နယ္နဲ႔ ဟုိဘက္ကပရမတ္နယ္ ဆုိျပီး ရွိပါတယ္။ ပညတ္ ဆုိတာ ေလာကၾကီး(၃) ပါးကို ေခၚေ၀ၚသတ္မွတ္ ထားတဲ့ မရွိတရား၊ မမွန္တရားေတြပါပဲ။ ပရမတ္ ဆုိတာကေတာ့ သေဘာတရား၊ အရွိတရား၊ အမွန္တရား ေတြပါပဲ။ ပညတ္က ကိုယ္တြက္၍ ရတယ္၊ ပရမတ္က ကိုင္တြယ္၍ မရ။ ပညတ္က ပုံသ႑ာန္၊ အေရာင္အဆင္း၊ ဇီ၀သတၱ၀ါ ရွိျပီး ေနရာညႊန္ျပနုိင္တယ္။ ပရမတ္က ပုံသ႑ာန္၊ အေရာင္အဆင္း၊ ဇီ၀သတၱ၀ါမရွိ၊ ေနရာညႊန္ျပလို႔မရ။ပညတ္ကသာမန္သိ၊ ပရမတ္က ဉာဏ္ျဖင့္သိ။ ပညတ္ကပုံ၊ ပရမတ္ကဂုဏ္။ ပညတ္က သ႑ာန္၊ ပရမတ္က အမွန္။ ပညတ္က အကာ၊ ပရမတ္က အႏွစ္။ ပညတ္က အတု၊ ပရမတ္က အစစ္။ ပညတ္ကအပူ၊ ပရမတ္က အျငိမ္း စသည္ျဖင့္ သိဖုိ႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ပညတ္နယ္ထဲက ေလာကၾကီး (၃) ပါးကေတာ့-
(၁) သတၱေလာက၊(၂) ဩကာသေလာက၊
(၃) သခၤ ါရေလာက တုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။
သတၱေလာက ဆုိတာ သတၱ၀ါအားလုံးကို သတၱေလာက လို႔ေခၚပါတယ္။ ဩကာသေလာက ဆုိသည္မွာ သတၱ၀ါအားလုံး မွီတင္းေနထုိင္ရာ …. ေရ၊ ေျမ၊ ေတာ၊ ေတာင္၊ သမုဒၵရာ ၊ ပင္လယ္၊ အိမ္၊ ကား စသည့္ ျဒပ္၀တၳဳမ်ားပါ၀င္ျပီး သခၤ ါရေလာက ကေတာ့ သတၱေလာက နဲ႔ ဩကာသေလာက ႏွစ္မ်ဳိးကို ျပဳျပင္စီရင္ ေပးေနေသာ ျဖစ္ပ်က္ မွဳ အစဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူသားေတြဟာ ေလာကၾကီး (၃) ပါး ထဲမွာ ေနထုိင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ လူေတြဟာ သတၱ၀ါ ျဖစ္တဲ့အတြက္ သတၱေလာက၊ လူ႕ခႏၶာ ကိုယ္တြင္းမွာ ပုိးမ်ဳိး (၈၀)၊ အေကာင္အေရအတြက္ကေတာ့ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ အဲဒီပုိးေတြကလညး္ သူတုိ႔ ေနထုိင္တဲ့ အေဆာက္အအုံၾကီး၊ သူတုိ႔ေမြးဖြားေပါက္ဖြားရာ သားဖြားေဆးရုံၾကီး၊ သူတုိ႔ေသဆုံးရာ သခၤ်ဳိင္းၾကီးဆုိေတာ့ ဩကာသေလာက၊ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ျပဳျပင္စီရင္မွဳ ခံေနရတဲ့ ျဖစ္ပ်က္မွဳ အစဥ္ၾကီး ဆုိေတာ့ သခၤ ါရေလာကထဲမွာ ေနပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္ကို ျပန္မရနုိင္ေတာ့ဘူး။ ငယ္စဥ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမာင္ထင္ေအာင္ေက်ာ္ လို႔ေခၚတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုထင္ေအာင္ေက်ာ္၊ အခုဆုိ ဦးထင္ေအာင္ေက်ာ္၊ ဦးေလး၊ အန္ကယ္လို႔ ေခၚကုန္ၾကျပီး။ ကၽြန္ေတာ္ ေခၚခုိင္းတာ မဟုတ္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။ သူ႔ရဲ႕ သခၤါရသေဘာအရ ျပဳျပင္စီရင္မွဳကို ခံရလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာင္အႏွစ္ (၃၀) ေလာက္ ဆုိရင္ ဆံျဖဴ သြားက်ဳိး၊ ခါးလည္းကုန္းေရာ ဘဘၾကီး၊ ဘုိးဘုိးၾကီးလို႔ ေခၚလာၾကဦးမယ္။ ဒီလိုျပဳျပင္ စီရင္မႈကို ခံလာရတဲ့အတြက္ သခၤါရေလာကထဲမွာ ပါ၀င္ေနျပန္တယ္။ အဲဒီ ေလာကၾကီး (၃) ပါး ျဖစ္တဲ့ ပညတ္နယ္ကို ခင္မင္တြယ္ေနမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ သံသရာမွာ ေမ်ာ္ေနဦးမွာဘဲ။ ပညတ္နယ္ပယ္ခင္မင္တြယ္ အကန္မ်က္စိလည္ သလို ျဖစ္ေနပါဦးမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပရမတ္ကို နားလည္သင့္ပါတယ္။ ပရမတ္နယ္မွာ စိတ္၊ ေစတသိက္္၊ ရုပ္၊ နိဗၺာန္ တုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္၊ ေစတသိပ္၊ ရုပ္သည္ အရႈခံ ျဖစ္ျပီး၊ နိဗၺာန္က မ်က္ေမွာက္ျပဳရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္နယ္ကို စပ္ျပီး ရွဴမွတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ရွဴမွတ္တဲ့အခါ စိတ္၊ ေစတသိက္္၊ ရုပ္ တုိ႔ အား ခႏၶာ ငါးပါးအျဖစ္ ခြဲျခားျပလို႔ရပါတယ္။ စိတ္သည္ သိမွဳသေဘာ၊ ေစတသိက္သည္ စိ္တ္ကို မွီတြယ္ ျခယ္လွယ္ေနသည္။ စိတ္ႏွင့္ ေစတသိက္ ေပါင္းလွ်င္ “နာမ္” ၊ ဒါေၾကာင့္ အရွဳခံက ရုပ္နဲ႔နာမ္၊ ရွဳမွတ္ရမည့္နည္းမွာ သတိပ႒ာန္ (၄) ပါး ၊ ကာယ၊ ေ၀ဒနာ၊ စိတၱ၊ ဓမၼ မည္သည့္လမး္ နဲ႔ ပဲ က်င့္က်င့္ လမ္းဆုံးရင္ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတည္းနဲ႔ေတာ့ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳမွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ မ်က္ေမွာက္ျပဳသလဲ ဆုိေတာ့ ကို္ယ့္ဘက္က ျပည့္စုံေအာင္ လုပ္ထားရမွာ (၄) မ်ဳိးရွိပါတယ္။ အရွဳခံမွန္ရမယ္၊ ရွဳဉာဏ္မွန္ရမယ္ ၊ သတိကဗုိလ္ ျဖစ္ရမယ္၊ ႏွလုံးသြင္းမွန္ တာေတာင္ အခ်ိန္ေရာက္ျပီး ပါရမီျပည့္မွ မဂ္က်ျပီး ဖုိလ္၀င္စား၊ ဖုိလ္၀င္စားျပိး နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ျပဳမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ- စာေမးပြဲေျဖသလိုပါဘဲ၊ ကို္ယ့္ဘက္ကျပည့္စုံေအာင္ေျဖေပးရမွာက ကိုယ့္တာ၀န္၊ ဆရာဆရာမေတြ စိစစ္ဖုိ႔ အခ်ိန္ေစာင့္ေပးရမယ္။ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ေအာင္စာရင္းထြက္မွ ေအာင္မွာျဖစ္ပါတယ္။
0 comments:
Post a Comment