၀ိပႆနာဘာ၀နာဘာေၾကာင့္အားထုတ္သင့္သလဲ

၀ိပႆနာဘာေၾကာင့္ အားထုတ္သင့္သလဲဆုိရင္-
၁။ ဘုရားအၾကဳိက္
၂။ ကိုယ့္အၾကဳိက္

ဘာေၾကာင့္ ဘုရားအၾကဳိက္လဲလို႔ ဆုိရရင္ ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္က ၀ကၠလိ ဆုိတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါး ရွိတယ္။ အဲဒီ ရဟန္းဟာ ျမတ္စြာဘုရားကို တစ္ေနကုန္ မ်က္ေတာင္မခတ္ဘဲ ရွိခုိးပူေဇာ္ ေနတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ျမတ္စြာဘုရားက ငါ၏ အသုဘ ခႏၶာကုိယ္ၾကီးကို ရွိခုိးေန၍ အက်ဳိးမရွိ၊ ငါခုိင္းတဲ့ တရား မ်ားကိုသာ ေလ့က်င့္ရွဳ မွတ္ပါ ။ ငါခုိင္းတဲ့ တရားမ်ားကို မေလ့က်င့္ဘဲ ငါ့အနီးနားမွာ တစ္ေနကုန္ ရွိခုိးေနရင္ ငါနဲ႔ နီးေနေပမယ့္၊ အနႏၱစၾက၀ဠာ အျပင္ဘက္ေရာက္ေနသလိုပါဘဲ။ ငါခုိင္းတဲ့တရား မ်ားကို ေလ့က်င့္ရွဳမွတ္ေနရင္ေတာ့ အနႏၱစၾက၀ဠာေ၀းေနပါေစ၊ ငါ့အနီးနားမွာ ပူေဇာ္ရာ ေရာက္ေပတယ္လို႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီရဟန္းက မေလ့က်င့္တံအတြက္ ဘုရားရွင္ က ေက်ာင္းတုိက္ကေန ႏွင္ထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ဘုရားရွင္၏ အလိုေတာ္က်သည္ ရွိခုိးေနရုံ မွ် မႏွစ္သက္ဘဲ တရားေတာ္မ်ားအား ေလ့က်င့္ရွဳ မွတ္ျခင္းကို သာေစခုိင္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္တယ္။

ဒုတိယဥပမာ ကိုေျပာရမယ္ဆုိရင္ ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္က ေပါ႒ိလ ဆုိတဲ့ မေထရ္ၾကီး တစ္ပါးဟာလည္း လြန္ခဲ့ေသာ္ ဘုရား(၇) ဆူ လက္ထက္ကတည္းက ပိဋကတ္ သုံးပုံ အာဂုံေဆာင္ျပီး တပည့္ရဟန္း (၅၀၀) စီရွိေသာ ဂုိဏ္းၾကီး (၁၈) ဂုိဏ္းကို စာေပ ပုိ႔ခ်သင္ၾကားေပးေနျပီး ကိုယ္တုိင္ မက်င့္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မဂ္ဉာဏ္၊ ဖုိလ္ဉာဏ္၊ နိဗၺာန္ကို မျမင္မသိတဲ့အတြက္ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား က “တုစၦေပါ႒ိလ” ဟု ကဲ့ရဲ့ ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ “တုစၦ” ဆုိတာ အခ်ည္းႏွီး၊ သိမ္ဖ်င္း၊ ည့ံဖ်င္း တယ္ ဆုိေတာ့ ေပါ႒ိလၾကီးဟာ အလြန္ရွက္သြားျပီး ေတာေက်ာင္းတစ္ခု၌ (၇) ႏွစ္အရြယ္ ရဟႏၱာသာမေဏ ငယ္ထံမွာ ကမၼ႒ာန္းတရားမ်ားကို သူရဲ့ စာမာန္ (မာန) ေတြခ်ျပီး သင္ယူအားထုတ္တဲ့အခါမွာ ရဟႏၱာၾကီး ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။
ဒါကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္လည္း ဘုရားရွင္၏ အလိုေတာ္က်သည္ စာတတ္ေနရုံျဖင့္လမ္းမဆုံးဘဲ ကိုယ္တုိင္ ခႏၶာမွာ တရားက်င့္ျပီး သိျမင္ရန္ကို သာ ႏွစ္သက္ေတာ္မူေပသည္။ ဒါဟာ ဘုရားအၾကဳိက္ ဥပမာႏွစ္ခုဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေခတ္မွာ ပန္း၊ ဆြမ္း၊ ေရခ်မ္း၊ ဆီမီး၊ အေမႊးတုိင္ေတြနဲ႔ ပူေဇာ္ ေနၾကတာဟာ သဒၶါတရားထက္သန္လို႔ ပူေဇာ္တာ ကုသုိလ္ရေစပါတယ္။ ဘုရားၾကဳိက္တယ္လို႔ ဘယ္သုတၱန္ကမွလဲ မေဟာထားပါဘူး။ ဘုရားအၾကဳိက္ တကယ္ပူေဇာ္ခ်င္ရင္ ၀ိပႆနာနဲ႔ ပူေဇာ္ျခင္း သည္သာ ဘုရားရွင္အႏွစ္သက္ဆုံး ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အၾကဳိက္ကို ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ဒါန၊ သီလ၊ သမထ၊ ဘာ၀နာ ေတြဟာ တျခား ဘာသာေတြမွာလည္းရွိတယ္။ သာသနာပမွာလည္းရွိျပီး ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဗုဒၶသာသနာမွာပဲရွိ တဲ့အတြက္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ၀ိပႆနာဟာ သံသရာ ျပတ္ေစတဲ့ ဉာဏ္လမ္းေၾကာင္းျဖစ္ျပီး ဒါန၊ သီလ၊ သမထဘာ၀နာ က်ေတာ့ ကံလမ္း ေၾကာင္းျဖစ္တဲ့အတြက္ အက်ဳိးေပးရွိလွ်င္ ရွိသေလာက္ အက်ဳိးေပးနုိင္ျပီး၊ အက်ဳိးေပးျပီးလွ်င္ ကုန္ကုန္ သြား၍ မိမိအိတ္ကပ္ ထဲက ပိုက္ဆံလိုပါဘဲ၊ သုံးေလကုန္ေလ၊ ေအာက္သုိ႔ ျပန္ဆင္းၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဥပမာ။ ။ ခဲ တစ္လုံးကို ေကာင္ကင္းကုိ ပစ္ထုတ္လိုက္မယ္ ဆုိပါဆုိ႔ ခဲလုံးေလးဟာ ေကာင္းကင္း ထဲကို လြင့္ထြက္သြားေပမယ္ ျပန္က်လာသလိုပါပဲ… ဒါန၊ သီလ၊ သမထ၊ ဆုိတဲ့ ကုသုိလ္အား နဲ႔ ပစ္လြတ္မယ္ဆုိရင္ ဤေျမျပင္ကို အခ်ိန္မေရြးျပန္က်လာနုိင္ပါတယ္၊ ပစ္ထုတ္လိုက္တဲ့ ကုသိုလ္ အားအေလွ်ာက္ ေကာင္းကင္ထဲမွာ လြင့္တတ္ေနနုိင္ေပမယ့္ ကုသုိလ္ အားေတြ ကုန္ဆုံးသြားရင္ ေျမျပင္ကို ျပန္ဆင္းသက္ရပါလိမ့္ ။ ကမၻာေျမဆြဲအား ဆုိတဲ့ အပါယ္ေလးဘုံ ဌာနက ျပန္လည္ ဆြဲငင္ နုိ္င္ပါေသးတယ။္ ဒါေၾကာင့္ အပါယ္ေလးဘုံ ျဖစ္တဲ့ ကမၻာေျမဆြဲအားက လြတ္ထြက္နုိင္ဖုိ႔ အတြက္ ၀ိပႆဘာ၀နာ ဆုိတဲ့ပစ္ထုတ္အားနဲ႔ ကမၻာဆြဲအား စက္ကြင္းလြတ္ေအာင္ ၊ အပါယ္ေလးဘုံ ဌာန ၾကီးက လြတ္ကင္း ေအာင္ ၀ိပႆနာဘာ၀နာကို အားထုတ္သင့္ပါတယ္။ ပညာေရးနဲ႔ ၾကည့္လွ်င္ (၁၀) တန္း မေအာင္ လွ်င္ ပညာေရးပန္းတုိင္ ျဖစ္တဲ့ ဘြဲ႔ရဖုိ႔ ေ၀းပါေသးတယ္။ ဒီလိုပါပဲ ဒါန၊ သီလ၊ သမထ ဆုိတဲ့ အတန္း ေတြ ေအာင္လာေပမယ့္ ၀ိပႆနာဘာ၀နာ (၁၀)တန္းဆုိတာကို ေအာင္ျမင္နုိင္ပါမွ ပန္းတုိင္လိုရာ ကို ရဖုိ႔ ျဖစ္နုိင္ပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ေလာကီ (၁၀)တန္း ဆုိတာကို ေအာင္ျမင္ပါမွ၊ ေလာကုတၱရာ မွာလဲ အပါယ္ေလးဘုံ၊ လည္ေစနုိင္တဲ့ သံသရာစက္ကြင္းက လြတ္ထြက္ နုိင္ဖို႔ အတြက္ ၀ိပႆနာဘာ၀နာကို နိဗၺာန္ သုိ႔ မ်က္ေမွာက္ျပဳနုိင္ေအာင္ အားထုတ္သင့္ပါတယ္။ ကိုယ့္အၾကဳိက္ျဖစ္ပါ့မယ္။ မိမိအတြက္ ထာ၀ရ ေအးခ်မ္းတည္ျမဲနုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာ သာသနာမွာ လူျဖစ္လာရတဲ့အတြက္-
(၁) လူျဖစ္ရက်ဳိး နပ္ဖုိ႔ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကို လုပ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ၀ိပႆနာ မလုပ္ေသးရင္ေတာ့
(၂) သာသနာနဲ႔ မွီ တယ္လို႔ မေျပာနုိင္ပါဘူး ။ လူျဖစ္ရက်ဳိးလည္း မနပ္ပါဘူး၊ ဒီေတာ့ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ဖုိ႔ အထူးတုိက္တြန္း လိုပါတယ္။
၀ိပႆနာ အားထုတ္ျခင္း၏ အက်ဳိးတရားမ်ားကို ေဖာ္ျပခ်င္ပါသည္။ ၀ိပႆနာအားထုတ္ျခင္းျဖင့္-
(၁) က်န္းမာေရးေကာင္း၏
(၂) အေန တတ္၏
(၃) အေသ တတ္၏
(၄) မဂ္ဖုိလ္၊ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳနိင္၏ ။